Gepubliceerde uitspraken

AMbV, De rechtbank komt tot de conclusie dat gelet op de doelstelling van de AMvB, het belang van eiser en het beginsel dat procedurele rechtsregels geen terugwerkende kracht mogen hebben, het indienen van een herhaalde asielaanvraag onder de AMbV terwijl er een geldig claimakkoord ligt, de minister niet verplicht om een kennisgeving te versturen.

opvolgende asielaanvraag, buiten behandeling gesteld, aanvraag incompleet, ongegrond

Ondertoezichtstelling en machtiging tot uithuisplaatsing. Constatering dat het gezag van moeder op dit moment van rechtswege is geschorst.

Beroep niet tijdig beslissen op de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Dictum: Gegrond

VK; plakvovo; afgewezen; wel pkv.

VK; aanvraag verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM; bevoegdheid; vrijstelling van het mvv-vereiste op grond van medische redenen en artikel 8 van het EVRM; paspoortvereiste; hardheidsclausule; artikel 4:84 van de Awb; artikel 64 van de Vw; gg.

spoedvovo afgewezen, Dublin Oostenrijk, “feit” in de zin van de AMbV.

De rechtbank is van oordeel dat artikel 59a lid 1 Vw 2000 geen grondslag biedt voor de inbewaringstelling om een overdrachtsbesluit op grond van de Dublinverordening te effectueren. De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een overdracht overeenkomstig de Asiel en migratiebeheerverordening. Daarom biedt artikel 44 lid 2 van deze verordening geen grondslag voor de bewaring.

AMBV, asiel- en migratiebeheerverordening, overgangsrecht, toepasselijk recht, uitvoerings- en implementatiewet, discretionaire bevoegdheid, artikel 17, dublinverordening, draagwijdte rechtsmiddel

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat verweerder ten onrechte niet kenbaar heeft besloten op het verzoek om heroverweging van eiser. Nu verweerder dit heeft nagelaten bevat het bestreden besluit een zorgvuldigheids- en een motiveringsgebrek. Eiser krijgt dus gelijk en het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt het besteden besluit, enkel voor zover verweerder daarin de ingangsdatum van de reguliere verblijfsvergunning heeft vastgesteld op 3 september 2024

Bij besluit van 26 augustus 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

Bij besluit van 23 januari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellant] om hem het Nederlanderschap te verlenen (het naturalisatieverzoek) afgewezen. [appellant] heeft op 6 maart 2023 het naturalisatieverzoek ingediend. De minister heeft dit verzoek afgewezen op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, van de Rijkswet op het Nederlanderschap (de RWN), omdat ernstige vermoedens bestaan dat [appellant] een gevaar vormt voor de openbare orde. [appellant] is namelijk binnen de rehabilitatietermijn van vijf jaar als bedoeld in de Handleiding RWN meerdere keren strafrechtelijk veroordeeld voor misdrijven. Volgens de minister doen zich geen bijzondere omstandigheden voor die maken dat hij in afwijking van het beleid in de Handleiding RWN toch het Nederlanderschap aan [appellant] moet verlenen. Daarnaast heeft de minister het naturalisatieverzoek afgewezen op grond van artikel 8, eerste lid, aanhef en onder d, van de RWN, omdat [appellant] niet als voldoende ingeburgerd kan worden beschouwd. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister het naturalisatieverzoek op deze beide grondslagen mocht afwijzen.

Asiel, Zuid-Afrika, alleenstaande vrouw zonder netwerk van familie of stam en slachtoffer van huiselijk geweld, vervolgingsgrond ‘bepaalde sociale groep’, bescherming van de autoriteiten, vrouwenbesnijdenis, motiveringsgebrek, beroep gegrond.