Gepubliceerde uitspraken

Terugvordering van bijstand. Inkomen uit pgb. Geen dringende redenen. Herhaling beroepsgronden. Wat appellante aanvoert, is in de kern een herhaling van wat in beroep is aangevoerd. De Raad is het eens met het oordeel van de rechtbank en met de overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd. De Raad voegt daaraan toe dat inmiddels is gebleken dat appellante geen verzoek tot kwijtschelding heeft ingediend en zij het restant van de terugvordering op 16 april 2025 heeft afgelost.

Beëindiging schuldhulpverlening. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de schuldhulpverlening mocht beëindigen vanwege onder andere een schending van de medewerkingsplicht. Beroep ongegrond.

Toekenning bijzondere bijstand. Woonkostentoeslag. Beleid. Onjuiste vaststelling draagkracht. Opdracht nieuw besluit. Het college heeft de draagkracht van appellant terecht met toepassing van de eerste volzin van art. 6.3 lid 11 van de toepasselijke beleidsregels vastgesteld voor zover het gaat om het loon van het fastfood bedrijf, maar niet voor zover het gaat om het loon van het vervoersbedrijf en de beschrijvingen van derden. In zoverre had het college de draagkracht moeten vaststellen met toepassing van de tweede volzin van dat artikellid.

Afwijzing aanvraag individuele inkomenstoeslag. Uitzicht op inkomensverbetering is. Beleid. Het college heeft bij de beoordeling van het hebben van uitzicht op inkomensverbetering terecht betrokken dat bij appellante geen sprake is van ontbrekend arbeidsmarktperspectief of arbeidsbelemmeringen. Met de Beleidsregels heeft het college invulling gegeven aan het begrip ‘uitzicht op inkomensverbetering’. Die invulling houdt in dat als de betrokkene geen inkomsten uit arbeid heeft en er geen vastgestelde belemmeringen zijn om te werken, de betrokkene dan uitzicht op inkomensverbetering heeft. Vaststaat dat dit bij appellante het geval is.

Verlaging van bijstand. Maatregel. Niet nakomen verplichting om algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden. Vaststaat dat de werkgever een concreet baanaanbod heeft gedaan en dat X dat aanbod niet heeft geaccepteerd. Tussen partijen is in geschil of de door de werkgever aangeboden baan algemeen geaccepteerde arbeid. Niet in geschil is dat de aangeboden arbeid bij de werkgever reguliere arbeid tegen het minimumloon was. Alleen al daarom is sprake van algemeen geaccepteerde arbeid als bedoeld in art. 18 lid 4, onder a, PW. X kan van het weigeren van het baanaanbod bij de werkgever een verwijt worden gemaakt. Het enkele feit dat X vond dat zij voor de aangeboden baan meer loon moest krijgen dan het minimumloon gaf haar geen gerechtvaardigde reden om het baanaanbod te weigeren.