Gepubliceerde uitspraken

Bij afzonderlijke besluiten van 3 maart 2022 heeft de Dienst Toeslagen aan [appellant] voor de toeslagjaren 2007, 2008, 2010 en 2011 een compensatie van in totaal € 108.352,00 toegekend en geweigerd aan haar voor de toeslagjaren 2015 tot en met 2018 een compensatie toe te kennen. De Dienst Toeslagen heeft aan de besluiten van 3 maart 2022 ten grondslag gelegd dat bij de beoordeling van de kinderopvangtoeslag voor de toeslagjaren 2007, 2008, 2010, 2011 is gebleken van onbillijkheden van overwegende aard als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wht. Voor de toeslagjaren 2015 tot en met 2018 is dat volgens de Dienst Toeslagen niet gebleken en is evenmin gebleken van institutionele vooringenomenheid als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wht. Wel heeft de Dienst Toeslagen in het besluit van 18 april 2024 uit coulance aan [appellant] een vergoeding toegekend voor de verrekende kinderopvangtoeslag over de jaren 2015 en 2016 en voor de proceskosten in verband met de behandeling van het bezwaar.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft in haar uitspraak van 3 juni 2026 geconstateerd dat de besluitvorming van de dienst om ouders voor hun werkelijke schade te compenseren volledig is vastgelopen en dat de alternatieve hersteltrajecten, die bedoeld zijn als versnelling, op gespannen voet staan met het doel en de strekking van de Wet hersteloperatie toeslagen. De rechtbank onderschrijft dit in de kern, maar vindt niet dat er sprake is van een noodsituatie waardoor in het geheel geen beslistermijn kan worden vastgesteld. Uit de toelichting van de dienst blijkt dat er met name sprake is van een capaciteitsprobleem. Dit kan, wat daar ook van zij, niet voor rekening van de ouders komen. De rechtbank is van oordeel dat de dwangsommen nodig zijn om de wettelijk voorgeschreven rechtsbescherming af te dwingen. De rechtbank sluit aan bij de rechtbanken Midden-Nederland en Gelderland en bepaalt dat in beroepen waar niet tijdig is beslist op aanvragen om de werkelijke schade vast te stellen een nadere termijn geldt van 66 weken na afloop van de beslistermijn. Bij het bepalen van de hoogte van de dwangsom sluit de rechtbank aan bij door de rechtspraak ontwikkelde (basis-)richtlijn van € 100,- per dag met een maximum van € 15.000,-. De rechtbank bepaalt dat deze dwangsom ook wordt opgelegd bij opvolgende beroepen.

Deze uitspraak gaat over de nadere beslistermijn waarbinnen de Dienst Toeslagen bij een gegrond beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit alsnog een besluit bekend moet maken en de dwangsom die daarbij van toepassing is. Het gaat daarbij om een besluit op aanvraag om compensatie voor de werkelijke schade in het kader van de hersteloperatie toeslagen. [appellant sub 2] is een gedupeerde van de toeslagenaffaire. Zij heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade, zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wht. [appellant sub 2] heeft beroep ingesteld gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, omdat een besluit op haar aanvraag aanvullende compensatie voor de werkelijke schade uitbleef.