ECLI:NL:RBZWO:2002:AE7087

Rechtbank Zwolle · 04-06-2002 · zaaknummer AWB 01/981

Inhoudsindicatie

Tegemoetkoming in de vervoerskosten in het kader van de WVG is geen eigendom als bedoeld in art. 1 Eerste Protocol bij het EVRM. Eiser is medegedeeld dat diens tegemoetkoming in de vervoerskosten ingaande 1 april 2001 wordt gehalveerd en ingaande 1 juli 2001 wordt beëindigd. Eiser is onder meer van mening dat dit in strijd is met art. 1 Eerste Protocol bij het EVRM. De rechtbank is van oordeel dat dit beroep niet slaagt. De rechtbank overweegt hiertoe het volgende. In art. 1 Eerste Protocol EVRM staat onder meer: “Iedere natuurlijke of rechtspersoon heeft recht op het ongestoord genot van zijn eigendom. Aan niemand zal zijn eigendom worden ontnomen behalve in het algemeen belang en onder de voorwaarden in de wet voorzien en in de algemene beginselen van internationaal recht”. De rechtbank is primair van oordeel dat de tegemoetkoming van eiser geen eigendom is als hier bedoeld. Van een recht op ongestoord genot van eigendom dat art. 1 beoogt te beschermen is immers geen sprake, aangezien de gelden worden gegeven ter dekking van reeds gemaakte of nog te maken autokosten. Dit is een verschil met verzekeringsuitkeringen op grond van de AAW en de ANW die volgens de jurisprudentie wel als eigendom in de zin van art. 1 gelden. Deze laatste uitkeringen beogen aan de rechthebbenden middelen te verschaffen, die zij vrijelijk kunnen besteden. Het zijn bovendien uitkeringsrechten die voortvloeien uit een (volks)verzekering. Zij hebben daardoor een ander karakter dan de om niet gegeven voorziening zoals in casu aan de orde. Subsidiair overweegt de rechtbank, dat indien wel van eigendom in de zin van art. 1 sprake zou zijn, het de vraag is of er sprake is van ontneming. Immers, de vervoersvoorziening wordt eiser niet ontnomen maar in een andere vorm voortgezet. Daargelaten of van ontneming sprake is, is naar het oordeel van de rechtbank voldaan aan de vereisten voor een ontneming, zoals in de jurisprudentie ontwikkeld. Het primaat van de Stadstaxi is “in de wet (de WVG) voorzien”. Aan de wetgever en met hem aan het gemeentebestuur komt een “wide margin of appreciation” toe bij de wijze waarop zij de vervoersvoorziening voor gehandicapten willen vormgeven. Buiten deze marge is met het primaat van de Stadstaxi niet getreden. Voorts is het primaat met het oog op het algemeen belang - bezuiniging en een eenvoudiger aanbod in plaats van een keur van individuele voorzieningen - in het leven geroepen. Of het systeem als geheel inderdaad op den duur voordeliger is, nu als aanvulling nogal eens dure scootermobielen worden verstrekt, zal de tijd wel leren. Het is in ieder geval in het algemeen belang, het systeem met de Stadstaxi een kans te geven en zo te pogen de kosten voor de vervoersvoorzieningen daarmee in de hand te krijgen. Het door de wetgever beoogde doel, te weten het voorzien in vervoer voor gehandicapten, wordt zeker ook middels de Stadstaxi, zo nodig aangevuld met een scootermobiel, bereikt. Gelet op het bovenstaande is voldaan aan de vereisten van fair balance en het proportionaliteitsbeginsel zoals in de jurisprudentie bij art. 1 ontwikkeld. Het college van burgemeester en wethouders van Lelystad, verweerder. mr. L.E.C. van Rijckevorsel-Besier

Rechters

• L.E.C. van Rijckevorsel-Besier

Advocaten

• G.J.A. Gloudi

Partijen

• het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Lelystad

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Lelystad

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.