ECLI:NL:RBSHE:2002:AD8927
Rechtbank 's-Hertogenbosch · 17-01-2002 · zaaknummer AWB 01/238
Inhoudsindicatie
Het verlangen van een financiële bijdrage op grond van art. 44.1 HSW kan niet worden aangemerkt als het opleggen van een punitieve sanctie en mitsdien niet als een "criminal charge" als bedoeld in art. 6 EVRM. Gelet op hetgeen met de HSW is beoogd, moet er geacht worden een tweezijdige rechtsverhouding te bestaan tussen gemeenten en verhuurders enerzijds en verweerder anderzijds. Verhuurders en gemeenten kunnen er aanspraak op maken dat gelden voor huursubsidie ter beschikking worden gesteld die hen in staat stellen een bepaald huisvestingsbeleid te voeren. Verweerder kan er aanspraak op maken dat deze gelden op doelmatige wijze worden besteed. Daar waar dit laatste onvoldoende gebeurt, hetgeen blijkt uit overschrijding van de huursubsidie-uitgavennorm, kan verweerder verlangen dat het financiële nadeel wordt vergoed. Derhalve is sprake van een sanctie met een overwegend reparatoir en mitsdien niet-punitief karakter. Art. 44.1. HSW is niet aldus beperkt dat uitsluitend een bijdrage verschuldigd is voorzover de overschrijding is veroorzaakt door factoren die door de verhuurder beïnvloedbaar zijn. Dit uitgangspunt kan tot uitdrukking komen in de toepassing van de in art. 4.2 Besluit prestatienormering huursubsidie (Besluit) neergelegde anti-hardheidsclausule. Op grond van het door verweerder ontwikkelde beleid voor de toepassing van dit artikelonderdeel komt een verhuurder, behoudens het zich in casu niet voordoende geval van een calamiteit, geen geslaagd beroep toe op de anti-hardheidsclausule, indien niet is voldaan aan de voorwaarde dat de huurontwikkeling van de verhuurder gelijk is of achterblijft bij het verwachte landelijk gemiddelde. Hieraan ligt de veronderstelling ten grondslag dat het alleen indien de door de verhuurder gerealiseerde huurstijging niet meer bedraagt dan het landelijke gemiddelde, aannemelijk is dat de overschrijding van de huursubsidie-uitgavennorm uitsluitend het gevolg is van niet door de verhuurder te beïnvloeden inkomens- en demografische ontwikkelingen. Dit beleid is niet onredelijk. Gezien de door verweerder gegeven, niet met de HSW strijdige, forfaitaire invulling van de artt. 41 e.v. HSW mag uitgegaan worden van zekere veronderstellingen, waarvan de juistheid niet dan met terughoudendheid kan worden getoetst. Redactie: Anders (opleggen bijdrage ex art. 44 HSW wel aanmerken als punitieve sanctie): rechtbank 's-Gravenhage in uitspraak van 1 oktober 2001 inzake no. AWB 01/147 BELEI, opgenomen onder LJN AD4902 ECLI:NL:RBSGR:2001:AD4902 en rechtbank Dordrecht in uitspraak van 14 december 2001 inzake no. Awb 01/461, opgenomen onder LJN AD7949 ECLI:NL:RBDOR:2001:AD7949. Zie voorts wat betreft beleid toepassing hardheidsclausule en huurbeleid uitspraken rechtbank Almelo respectievelijk van 8 augustus 2001 inzake no. 01/23 BELEI V1 A, opgenomen onder LJN AD4397 ECLI:NL:RBALM:2001:AD4397 en van 20 november 2001 inzake no. AWB 00/999 BELEI H1 A, opgenomen onder LJN AD6813 ECLI:NL:RBALM:2001:AD6813.
Advocaten
- J.C.A. Stevens
- J.M.G.A. Sengers
Gemachtigden en juristen in deze zaak
In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.
Bron: openbaar gepubliceerde uitspraak van de Rechtspraak. Wij tonen alleen de metadata en de inhoudsindicatie zoals gepubliceerd; de volledige uitspraak lees je bij de bron. Klopt er iets niet of wilt u dit niet zo? Meld het via de contactpagina.