ECLI:NL:RBSGR:2012:BV9800

Rechtbank 's-Gravenhage · 14-03-2012 · zaaknummer 12/7194 en 12/7193

Inhoudsindicatie

TKB Het TKB bevat geen toelichting op de gronden, maar dat leidt niet tot het oordeel dat aan het besluit een motiveringsgebrek kleeft. Op 21 februari 2012 is het TKB aan verzoeker uitgereikt. Op 22 februari 2012 is aan verzoeker de maatregel van bewaring opgelegd. In de maatregel van bewaring heeft verweerder op dezelfde gronden als genoemd in het TKB de stelling ingenomen dat het risico bestaat dat verzoeker zich aan het toezicht zal ontrekken en heeft hij een toelichting op die gronden gegeven. Gelet op de nauwe samenhang tussen deze twee besluiten had verzoeker hieruit kunnen afleiden dat de in de maatregel van bewaring gegeven toelichting ook van toepassing was op de gronden genoemd in het TKB. Inreisverbod Blijkens het verslag van het gehoor voorafgaand aan de uitreiking van het inreisverbod heeft verzoeker gezegd dat hij bij zijn verklaring blijft die hij heeft afgelegd in verband met de inbewaringstelling, dat hij de uitleg omtrent de verplichtingen en gevolgen die het terugkeerbesluit en het inreisverbod voor hem inhouden begrijpt en dat hij hierover geen nadere vragen heeft. In het gehoor voorafgaand aan de uitreiking van het inreisverbod noch in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft verzoeker feiten of omstandigheden gesteld die volgens hem een reden hadden moeten vormen om hem geen dan wel een inreisverbod van kortere duur op te leggen. Onder deze omstandigheden strekt naar het oordeel van de voorzieningenrechter het bepaalde in artikel 3:2 van de Awb niet zo ver dat verweerder bij het opleggen van een inreisverbod tevens de inhoud van de vertrekgesprekken die reeds met verzoeker waren gevoerd, te betrekken. Bezien in het licht van het vorenstaande heeft verweerder in het bestreden besluit terecht volstaan met de overweging dat niet is gebleken van feiten en omstandigheden op grond waarvan afgezien zou moeten worden van het opleggen van een inreisverbod. Ter zitting heeft verzoeker gesteld dat een zoon van hem in Engeland woont en dat hem om die reden geen dan wel een inreisverbod van kortere duur had moeten worden opgelegd. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat onvoldoende aannemelijk is geworden dat verzoeker daadwerkelijk een zoon heeft in Engeland, nu tot op heden de identiteit en nationaliteit van verzoeker nog niet zijn aangetoond en de gestelde familierechtelijke band niet door middel van documenten is onderbouwd. Van andere omstandigheden als bedoeld in artikel 11, tweede lid, van de Tri, artikel 66a, achtste lid, van de Vw 2000 of paragraaf A5/5 van de Vc 2000, is de voorzieningenrechter evenmin gebleken. Er bestaat dan ook geen grond voor het oordeel dat het aan verzoeker opgelegde inreisverbod voor de duur van vijf jaren inhumaan of in strijd is met het unierechtelijke proportionaliteitsbeginsel. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft het inreisverbod en de strafbaarstelling van overtreding van dat verbod tot doel de vreemdeling ervan te weerhouden voor een bepaalde duur de EU in te reizen. De uitleg die verzoeker geeft aan artikel 11, derde lid, van de Tri, namelijk dat het inreisverbod ingaat op het moment dat het wordt bekendgemaakt, zou met zich brengen dat aan de vreemdeling die zich niet heeft gehouden aan de verplichting om de EU te verlaten na ommekomst van de duur van het inreisverbod, dit verbod niet meer kan worden tegengeworpen. Gelet op de aard en strekking van het inreisverbod, volgt de voorzieningenrechter deze uitleg niet.

Rechters

• J. de Gans

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.