ECLI:NL:RBSGR:2012:BV7999

Rechtbank 's-Gravenhage · 16-02-2012 · zaaknummer AWB 12/2545

Inhoudsindicatie

Vreemdelingenbewaring, Afghanistan, implementatie Terugkeerrichtlijn, bekendmaking verlengingsbesluit, documentatie derde landen. Naar het oordeel van de rechtbank geeft de implementatie van de Terugkeerrichtlijn in de Nederlandse wetgeving (per 31 december 2011) geen aanleiding om eiser opnieuw een termijn voor vrijwillig vertrek te gunnen en een nieuw terugkeerbesluit te nemen. Evenmin bestaat aanleiding voor een herbeoordeling van de gronden die aan de inbewaringstelling ten grondslag zijn gelegd enkel en alleen vanwege de implementatie van de Terugkeerrichtlijn. De stelling van eiser dat het verlengingsbesluit ten onrechte niet aan zijn gemachtigde bekend is gemaakt, wordt door de rechtbank niet gevolgd. De rechtbank stelt vast dat het verlengings-besluit op 1 februari 2012 aan eiser in persoon is uitgereikt. Naar analogie van het bepaalde in artikel 5.3 van het Vreemdelingenbesluit 2000, waarin is bepaald dat aan de vreemdeling onmiddellijk een afschrift van de maatregel wordt uitgereikt, kan daarmee naar het oordeel van de rechtbank worden volstaan. Eén en ander volgt ook uit paragraaf A6/2.7 van de Vreemdelingencirculaire 2000, zoals deze luidt met ingang van 9 februari 2012 (na inwerking-treding van WBV 2012/1, Stcrt. 2012, nr. 2570, 8 februari 2012). Ook overigens vindt de stelling van eiser geen steun in het recht. De rechtbank dient vervolgens een oordeel te geven over de vraag of in dit geval de in artikel 59, zesde lid, van de Vw 2000 bedoelde situatie aan de orde is. Die vraag beantwoord de rechtbank bevestigend. Tijdens de laatste vertrekgesprekken heeft eiser weliswaar aangegeven dat hij wil proberen de presentatiedatum te vervroegen en dat hij in contact met de Internationale Organisatie voor Migratie wil komen, maar ook heeft eiser tijdens die vertrekgesprekken aangegeven dat zijn asielprocedure niet goed is verlopen en dat hij bezig is met het doen van een reguliere aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning. De enkele pas ter zitting gedane mededeling van eiser dat hij geen reguliere aanvraag gaat indienen en terug wil keren naar Afghanistan is vooralsnog onvoldoende voor de conclusie dat eiser volledig en actief meewerkt aan zijn vertrek. Verweerder heeft zich dan ook terecht op het standpunt gesteld dat eiser onvoldoende medewerking verleent aan de vaststelling van zijn identiteit en nationaliteit. Eisers standpunt, dat alleen sprake is van een situatie waarin de benodigde documentatie uit derde landen nog ontbreekt, als bedoeld in artikel 59, zesde lid, van de Vw 2000, indien er concreet zicht is op afgifte van de benodigde documentatie door genoemde landen, treft naar het oordeel van de rechtbank geen doel. Deze beperkte uitleg volgt uit de tekst van artikel 59, zesde lid, van de Vw 2000, noch uit de daarin geïmplementeerde tekst van artikel 15, zesde lid, onder b) van de Terugkeerrichtlijn. Ook ingeval een traject is ingezet dat tot doel heeft documenten uit een derde land te verkrijgen, zonder dat er reeds concreet zicht is op afgifte daarvan, is er naar het oordeel van de rechtbank sprake van dat de (be)nodig(d)e documentatie uit derde landen ontbreekt, dan wel op zich laat wachten. Van de zijde van eiser is niet betwist dat verweerders verzoek tot afgifte van een laissez-passer ten behoeve van eiser door de autoriteiten van Afghanistan in behandeling is genomen. Gelet op het voorgaande is er geen grond voor het oordeel dat niet is voldaan aan de voorwaarde(n) voor verlenging van de maatregel van bewaring.

Rechters

• N.A. Vlietstra

Advocaten

• I. Petkovski

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.