ECLI:NL:RBSGR:2012:BV2972

Rechtbank 's-Gravenhage · 31-01-2012 · zaaknummer AWB 12/1070

Inhoudsindicatie

Iran, bekeerde christenen, algemeen ambtsbericht augustus 2011, De voorzieningenrechter stelt vast dat de bekering van verzoeker niet in geschil is. 10. De voorzieningenrechter stelt vast dat het beeld dat in het ambtsbericht van augustus 2011 wordt geschetst met betrekking tot de vrijheid van godsdienst en overtuiging, niet afwijkt of in ieder geval niet verbeterd is ten opzichte van het beeld dat in het algemeen ambtsbericht van oktober 2010 is geschetst, zoals verweerder ter zitting ook heeft erkend. [...] 11. De voorzieningenrechter is van oordeel dat de vaststelling dat het beeld – zoals dat uit de opvolgende ambtsberichten naar voren komt – ongewijzigd dan wel niet verbeterd is, voorts wordt bevestigd in de door verzoeker overlegde kranten- en internetartikelen die de periode van na de totstandkoming van het ambtsbericht bestrijken. 12. De voorzieningenrechter is van oordeel dat voormelde informatie het betoog van verzoeker ondersteunt dat het voor hem als bekeerde christen, vanwege het reële risico op ernstige repercussies van de zijde van de Iraanse overheid, zoals arrestatie, niet mogelijk is om zonder vrees in Iran deel te nemen aan formele erediensten in de particuliere of openbare sfeer. Onder verwijzing naar de uitspraak van deze rechtbank van 9 november 2011 (AWB 10/33733) oordeelt de voorzieningenrechter dat een dergelijke beperking in het recht op het bijwonen van kerkdiensten is aan te merken als een daad van vervolging in de zin van het Vluchtelingenverdrag. Dat, zoals verweerder heeft betoogd, uit het ambtsbericht blijkt dat volgelingen van huiskerken bij het aanhouden van een laag profiel in relatieve rust het geloof kunnen belijden, maakt het voorgaande niet anders, nu daarin tevens is opgenomen dat dreiging van een inval door de politie en infiltratie door spionnen altijd aanwezig is. De voorzieningenrechter neemt hierbij tevens in aanmerking dat het ambtsbericht in ieder geval één bron noemt waaruit blijkt dat het ‘huiskerkenbeleid’ van de Iraanse autoriteiten in de laatste zes tot acht maanden van de verslagperiode juist is geïntensiveerd in die zin dat sprake zou zijn van een ‘actieve vervolging van huiskerken’, omdat het aantal huiskerken naar het oordeel van de Iraanse autoriteiten te groot zou zijn geworden. Gelet op het voorgaande bestaat er voor de voorzieningenrechter geen aanleiding anders te oordelen dan deze rechtbank heeft gedaan in de uitspraak van 9 november 2011 en geldt ook in dit geval dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd dat verzoeker niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Iran heeft te vrezen voor vervolging in de zin van het Vluchtelingenverdrag. Verweerder heeft aldus onvoldoende gemotiveerd dat verzoeker niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000.

Rechters

• D. Biever

Advocaten

• J.C. van Zundert

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.