ECLI:NL:RBSGR:2011:BP0341

Rechtbank 's-Gravenhage · 10-01-2011 · zaaknummer Awb 10/43723 VRONTN/CM

Inhoudsindicatie

Inhoudsindicatie: Terugkeerrichtlijn, bewaring, verlengingsbesluit, belangenafweging, voorwaarden verlenging Samenvatting: De Vw 2000 stelt geen maximum aan de duur van de bewaring krachtens artikel 59, eerste lid, onder a van die wet. Volgens vaste jurisprudentie en ook volgens het beleid van verweerder betekent dit evenwel niet dat de bewaring onbeperkt zou mogen voortduren. Gezien het ingrijpende karakter van de maatregel dient steeds een afweging te worden gemaakt tussen enerzijds het (algemene) belang bij voortduring van de bewaring en anderzijds het belang van de vreemdeling bij zijn invrijheidstelling. Naarmate de bewaring voortduurt, wordt het belang van de vreemdeling om in vrijheid te worden gesteld groter. In de jurisprudentie wordt er van uitgegaan dat na zes maanden of langer het belang van de vreemdeling om in vrijheid gesteld te worden in het algemeen zwaarder weegt dan het belang van verweerder om de bewaring voort te zetten. Door de directe werking van de Terugkeerrichtlijn sinds 25 december 2010 wordt er, gezien het bepaalde in de voorgenoemde leden, een maximum van zes of achttien maanden aan de bewaring gesteld. Nu de Terugkeerrichtlijn tot op heden niet in de nationale wetgeving is geïmplementeerd, dient artikel 59 van de Vw 2000 conform deze richtlijn te worden uitgelegd en toegepast. Nu artikel 59 Vw 2000 geen maximumtermijn voor de vreemdelingenbewaring bevat, is de beslissing van verweerder om de bewaring van eiser na zes maanden te laten voortduren niet in strijd is met de Vw 2000. Hierbij merkt de rechtbank op dat artikel 15, zesde lid, van de Terugkeerrichtlijn bovendien niet voorschrijft dat de beslissing om de bewaring na zes maanden te laten voortduren wordt neergelegd in een voor bezwaar of beroep vatbaar besluit. Het voornemen om de Vw 2000 zodanig te wijzigen dat beroep wordt opengesteld tegen een dergelijke beslissing, met hoger beroep op de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) tegen een uitspraak van de rechtbank dienaangaande, berust naar het oordeel van de rechtbank dan ook op een keuze van de wetgever en niet op een verplichting die voortvloeit uit de Terugkeerrichtlijn. Naar het oordeel van de rechtbank behoudt de jurisprudentie omtrent de belangenafweging haar gelding onder de Terugkeerrichtlijn, nu zij overeenkomt met hetgeen is verwoord in punt 13 en 16 van de preambule van de Terugkeerrichtlijn, waarin het belang van evenredigheid tussen doel (uitzetting) en middel (vreemdelingenbewaring) wordt benadrukt. Gezien het voorgaande acht de rechtbank een kenbare belangenafweging, zoals verweerder deze doorgaans in een M120 neerlegt, als motivering van verlengingsbeslissing dan ook op zichzelf voldoende. Overigens dient conform artikel 15, zesde lid, van de Terugkeerrichtlijn een verlenging van een bewaring na zes maanden wel getoetst te worden aan de voorwaarden waaraan een dergelijke verlenging moet voldoen. Ter zitting heeft verweerder aangegeven dat de motivering uit het genomen verlengingsbesluit van 28 december 2010 dat er een onderzoek loopt bij de Egyptische vertegenwoordiging kan worden geschaard onder de tweede voorwaarde, genoemd in artikel 15, zesde lid, van de Terugkeerrichtlijn. De rechtbank acht deze uitleg niet onjuist en is van oordeel dat verweerder in redelijkheid kon overgaan tot het verlengen van de bewaring.

Rechters

• W.M.B. Elferink

Advocaten

• A.R. Samuel

Partijen

• Minister van Justitie

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• Minister van Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.