ECLI:NL:RBSGR:2007:BA4413

Rechtbank 's-Gravenhage · 06-04-2007 · zaaknummer AWB 06/1681

Inhoudsindicatie

Gemeenschapsonderdaan / begrip reële en daadwerkelijke arbeid / feitelijk oordeel In hoofdstuk B10/3.2.1 van de Vc 2000 zijn slechts indicatoren vermeld, die verweerder gebruikt om een afweging te kunnen maken wanneer sprake is van reële en daadwerkelijke arbeid. Uit deze passage in de Vc 2000 blijkt niet, zoals door verweerder bij het nemen van het bestreden besluit kennelijk wel is aangenomen, dat de indicatoren cumulatieve voorwaarden zijn. Met name blijkt niet dat uitsluitend sprake kan zijn van reële en daadwerkelijke arbeid als ten minste 40% van de gebruikelijke volledige arbeidstijd wordt gewerkt. Zulks blijkt evenmin uit de jurisprudentie van de voormalige Afdeling Rechtspraak van de Raad van State (ARRS), die in de uitspraak van 6 mei 1993 (R02912240) heeft overwogen dat aan de eis van reële en daadwerkelijke arbeid is voldaan, indien ten minste 40% van de volledige arbeidstijd is verricht, noch uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (HvJEG) (23 maart 1982, Levin; 3 juni 1986, Kempf; 26 februari 1992, Raulin en 6 november 2003, Ninni Orasche). Het HvJEG heeft in het arrest Kempf overwogen dat het oordeel of een persoon reële en daadwerkelijke arbeid verricht, een feitelijk oordeel is, dat is voorbehouden aan de nationale rechter. Het HvJEG heeft verder in het arrest Ninni Orasche overwogen dat de rechter zich hierbij dient te baseren op objectieve criteria en alle omstandigheden van de zaak die te maken hebben met de aard van zowel de betrokken werkzaamheden, als de betrokken arbeidsverhouding in hun geheel dient te beoordelen. Verweerder heeft zich bij het nemen van het bestreden besluit van deze criteria en omstandigheden geen rekenschap gegeven en geen nader onderzoek gedaan naar bijvoorbeeld de invulling van de arbeidsovereenkomst van eiseres, of naar wat in de sector waarin eiseres werkzaam is, gebruikelijk is. Hierdoor kan een oordeel over deze criteria en omstandigheden niet worden gegeven. Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit niet op een deugdelijke motivering berust en onzorgvuldig is voorbereid. Geen sprake van een kennelijk ongegrond bezwaar, zodat eiseres op haar bezwaarschrift had moeten worden gehoord. Beroep gegrond.

Rechters

• S.M. Schothorst

Advocaten

• H.A. Rispens
• I. PROCESVERLOOP
• J.M. Kobus

Partijen

• Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie

  verweerder · onbekend

• [eiseres]

  eiseres · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.