ECLI:NL:RBSGR:2007:BA1563

Rechtbank 's-Gravenhage · 05-02-2007 · zaaknummer AWB 05/58302

Inhoudsindicatie

Intrekking verblijfsvergunning / motiveringsgebrek / rechtmatig verblijf / bevoegdheid ongewenstverklaring. De verblijfsvergunning van eiser is op 13 december 2001 ingetrokken op omdat aan hem op basis van onjuiste gegevens (verstrekt door zijn beweerdelijke ouders) in 1996 ten onrechte een verblijfsvergunning is verleend. Bij beschikking van 27 november 2003 is eiser ongewenst verklaard op de voet van artikel 67, eerste lid, aanhef en onder c van de Vw 2000 wegens diverse criminele antecedenten. De bezwaren tegen de intrekking en de ongewenstverklaring zijn bij besluit van 21 december 2005 ongegrond verklaard. Gelet op de samenloop en de ontvankelijkheidsvraag ten aanzien van het beroep betreffende de intrekking wordt eerst het beroep betreffende de ongewenstverklaring beoordeeld. Eiser heeft aangevoerd tegen de ongewenstverklaring dat verweerder de gebezigde bepaling hieraan niet ten grondslag heeft mogen leggen, omdat het rechtmatig verblijf van eiser niet (onherroepelijk) was beëindigd. Vast staat dat eiser, voorafgaand aan de intrekking, rechtmatig verblijf genoot op grond van 8, aanhef en onder a van de Vw 2000. De te bieden rechtsbescherming brengt met zich mee dat de rechtbank zich bij het beoordelen van de ongewenstverklaring dient te buigen over de vraag of de intrekking de rechterlijke toets kan doorstaan. De bevoegdheid om een vreemdeling ongewenst te verklaren op de gebezigde grondslag hangt immers, gelet op het bepaalde in het derde lid van artikel 67 van de Vw 2000, mede af van de (on)rechtmatigheid van het verblijf van eiser in Nederland en daarmee van het antwoord op de vraag of verweerder bij het beslissen op bezwaar tegen de intrekking adequaat heeft gereageerd op hetgeen door eiser is ingebracht. Eiser heeft in bezwaar en beroep tegen de intrekking aangevoerd dat verweerder geen goede (kenbare) belangenafweging heeft gemaakt betreffende eisers family life als bedoeld in artikel 8 EVRM. In het bestreden besluit ten aanzien van de intrekking is hieraan geen overweging gewijd. Verweerder heeft derhalve niet adequaat op de bezwaren gereageerd. Het bestreden besluit zou dan ook in zoverre de rechterlijke toets niet kunnen doorstaan. Verweerder kon er bij het nemen van het bestreden besluit ten aanzien van de ongewenstverklaring dan ook niet van uitgaan dat eiser geen rechtmatig verblijf genoot op grond van artikel 8, aanhef en onder a tot en met e dan wel l van de Vw 2000. De bevoegdheid van verweerder om eiser ongewenst te verklaren op grond van artikel 67, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vw 2000, is niet komen vast te staan. Het bestreden besluit ten aanzien van de ongewenstverklaring is om die reden genomen in strijd met de wet, reden voor gegrondverklaring en vernietiging. Dit gebrek geldt evenzeer de ongewenstverklaring in primo. Rechtens is er geen andere conclusie mogelijk dan dat het besluit in primo wegens strijd met de wet niet in stand kan blijven. Het bezwaar van 12 december 2003 tegen de ongewenstverklaring zal worden gegrond verklaard en het besluit in primo herroepen. Nu de ongewenstverklaring zal worden herroepen, is eiser ontvankelijk in zijn beroep betreffende de intrekking. Zoals reeds overwogen is dit deel van het besluit onvoldoende zorgvuldig voorbereid en ontbeert het een draagkrachtige motivering. Het beroep is in zoverre derhalve gegrond en het bestreden besluit zal ook hierom worden vernietigd, onder bepaling dat verweerder met inachtneming van deze uitspraak opnieuw op het bezwaar betreffende de intrekking beslist..

Rechters

• K. Mans

Advocaten

• A.K.J. Plaisier
• I. PROCESVERLOOP
• J.R. Toussaint

Partijen

• Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie

  verweerder · onbekend

• [eiser]

  eiser · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.