ECLI:NL:RBSGR:2002:AD8596

Rechtbank 's-Gravenhage · 29-01-2002 · zaaknummer AWB 00/4473

Inhoudsindicatie

Irak / beleid verweerder / binnenlands verblijfsalternatief Noord-Irak. Verweerder heeft bij de inname van zijn standpunt in november 1998, dat Noord-Irak in beginsel kan gelden als binnenlands verblijfsalternatief, en ter adstructie van dat standpunt, steeds doorslaggevende betekenis toegekend aan de ambtsberichten betreffende (Noord-)Irak. Hierbij heeft verweerder aangegeven dat aan het UNHCR-standpunt richtinggevende maar geen doorslaggevende betekenis is toegekend. De REK heeft in haar uitspraken van 20 maart 2000 met betrekking tot de vraag of er sprake is van een binnenlands verblijfsalternatief in Noord-Irak, overwogen dat verweerder in zijn beleid ten aanzien van Iraakse asielzoekers een onjuiste maatstaf heeft aangelegd nu dat beleid niet strookt met het standpunt van de UNHCR. Het UNHCR-standpunt komt erop neer dat Noord-Irak slechts kan gelden als verblijfsalternatief indien de vreemdeling aldaar beschikt over politieke, gemeenschaps- en/of familiebanden. In de REK-uitspraken ligt aldus besloten dat verweerder zich bij zijn beleidsbepaling niet uitsluitend heeft mogen baseren op informatie verkregen uit ambtsberichten. De Raad van State oordeelt in de uitspraak van 8 november 2001 dat, indien aan bepaalde eisen is voldaan, de staatssecretaris bij de besluitvorming op asielaanvragen van de juistheid van de informatie in ambtsberichten mag uitgaan, tenzij concrete aanknopingspunten bestaan voor twijfel aan de juistheid of volledigheid daarvan. De Raad van State oordeelt voorts dat verweerders beleid, neergelegd in de beleidsbrief van 1 juni 2001, welk beleid is gebaseerd op informatie verkregen uit ambtsberichten, de toetsing in rechte doorstaat. Gegeven de uitspraak van de Raad van State, waaruit valt af te leiden dat verweerder bij zijn beleidsbepaling het UNHCR-standpunt kan aanmerken als richtinggevend maar daaraan niet is gebonden, alsmede gelet op de door partijen ingebrachte stukken en het verhandelde ter zitting, komt de rechtbank tot het oordeel dat de REK in de uitspraken van 20 maart 2000 met betrekking tot de vraag of er sprake is van een binnenlands verblijfsalternatief in Noord-Irak, een te grote betekenis heeft toegekend aan het UNHCR-standpunt dienaangaande. Verweerder heeft zijn beleid voldoende gemotiveerd door zich te baseren op en te verwijzen naar de voorhanden zijnde ambtsberichten. De rechtbank tekent daarbij aan dat in die ambtsberichten aandacht is besteed aan het standpunt van de UNHCR. Uit het vorenstaande volgt dat de rechtbank terugkomt op haar standpunt, zoals weergegeven in de REK-uitspraken, dat bij de vraag of Noord-Irak kan gelden als verblijfsalternatief, van doorslaggevend belang is of betrokkene aldaar beschikt over banden. De ambtsberichten van 12 april 2000 en 11 april 2001 hebben, voorzover het betreft de integratie- en bestaansmogelijkheden in Noord-Irak, een gelijke strekking als de ambtsberichten van 23 maart 1998 en 13 november 1998. Nu verweerder in redelijkheid heeft kunnen besluiten bij de beantwoording van de vraag of Noord-Irak als binnenlands verblijfsalternatief kan gelden geen gewicht toe te kennen aan het al dan niet beschikken van eiser over banden, doet de omstandigheid dat eiser niet beschikt over banden in Noord-Irak niet af aan verweerders conclusie dat Noord-Irak voor eiser kan gelden als binnenlands verblijfsalternatief. Beroep ongegrond.

Rechters

• E. Kouwenhoven
• G.L.M. Urbanus
• G.P. Kleijn

Advocaten

• C.E.J. van Buren-Buijs
• G.G.A.J. Adang
• I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET

Partijen

• Staatssecretaris van Justitie

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• Staatssecretaris van Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.