ECLI:NL:RBSGR:2001:AD7359

Rechtbank 's-Gravenhage · 09-07-2001 · zaaknummer AWB 00/9339

Inhoudsindicatie

Gezinshereniging / feitelijke gezinsband. Eiser bezit de Surinaamse nationaliteit. Eiser heeft een aanvraag vtv bij moeder (referente) gedaan, maar deze aanvraag is niet ingewilligd. Verweerder heeft geconcludeerd dat de feitelijke gezinsband is verbroken, omdat referente eiser heeft ondergebracht in het gezin van haar moeder. Verder heeft referente heeft hier te lande een gezin gesticht waarvan eiser nooit deel heeft uitgemaakt. De rechtbank is van oordeel dat verweerder ten aanzien van dit onderdeel een beleidsinterpretatie heeft gehanteerd die als te restrictief heeft te gelden. Een gelijkluidende conclusie verbindt de rechtbank aan de wijze waarop verweerder de duur van de scheiding tussen eiser en referente van invloed heeft laten zijn. Uit een brief van de staatssecretaris van Justitie aan de voorzitter van de Tweede Kamer d.d. 26 mei 1997 blijkt dat strikt gekeken moet worden naar de feitelijke situatie. Uit de tekst van de Vc-1994 en de toelichting van de staatssecretaris valt slechts op te maken dat aan de factor tijdsverloop uitsluitend betekenis toekomt in het kader van de bewijslastverdeling. De uitspraken AWB 00/287 d.d. 20 juni 2000 en AWB 99/20716 en 99/10718 d.d. 21 juni 2000 van de rechtbank Amsterdam zijn van overeenkomstige strekking. Niettemin heeft verweerder op goede gronden kunnen aannemen dat de gezinsband was verbroken. Op basis van het door verweerder gehanteerde beleid geldt dat een eenmaal verbroken gezinsband slechts kan worden hersteld als de in Nederland aanwezige ouder zich weer bij zijn/haar in het buitenland verblijvende kind voegt. Niettemin zijn er situaties denkbaar dat de opname van het kind in het ander gezin dient te worden beëindigd. Dit kan een reden zijn voor de in Nederland verblijvende ouder op grond van klemmende redenen van humanitaire aard toelating van het kind te verzoeken. Verweerder dient dan aandacht te besteden aan de belangen van het kind. Onderzocht moet worden of er zich een situatie voordoet waarin het kind niet (meer) of bezwaarlijk in het land van herkomst kan worden verzorgd. De rechtbank verwijst naar hoofdstuk B3/3 Vc-1994 en merkt op dat het niet redelijk is dat er geen beleidskader is voor toelating van een eigen kind in dergelijke situaties en wel onder vergelijkbare omstandigheden voor een pleegkind. Uit de bestreden beslissing blijkt niet op welke wijze verweerder de belangen van eiser heeft meegewogen bij de afwegingen die hebben geleid tot afwijzing van de aanvraag. Eiser voert aan dat het niet meewegen van de belangen van het kind indruist tegen artikel 3 van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind. De rechtbank ziet geen aanleiding de onderhavige zaak aan de bepalingen van voornoemd verdrag te toetsen. De vraag of hetgeen voortvloeit uit een verdrag rechtstreekse werkt, dient immers pas te worden beantwoord indien het geschreven en ongeschreven recht van nationale origine geen mogelijkheden voor zowel het bestuur als de rechter biedt om aan één of meerdere bepalingen van het verdrag tegemoet te komen. In dit geval kan in het kader van het beroep op de humanitaire aspecten hieraan in voldoende mate tegemoet gekomen worden. Volgens de rechtbank is dan de vraag aan de orde of, gezien de belangen van eiser gelegen in zijn verblijf van meerdere jaren hier te lande, handhaving van de door verweerder gehanteerde beleidsregel niet een onevenredig nadelig gevolg zou bewerkstelligen in verhouding tot het met de beleidsregel te dienen doel. De rechtbank oordeelt dat de belangen van eiser onvoldoende zijn meegewogen. Beroep gegrond.

Rechters

• C. Lely-Van Goch

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.