ECLI:NL:RBNNE:2023:698

Rechtbank Noord-Nederland · 28-02-2023 · zaaknummer 18.244735.22

Inhoudsindicatie

Artikelen 45 en 287 Wetboek van Strafrecht Verdachte wordt wegens het plegen van een poging tot doodslag veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 54 maanden. Aan de verdachte is primair ten laste gelegd (onder meer) dat hij aangever opzettelijk meermalen met een hamer op het hoofd heeft geslagen en dat dit handelen dient te worden gekwalificeerd als een poging tot doodslag. Om tot een veroordeling van het primair ten laste gelegde te komen dient de rechtbank te beoordelen of de verdachte aangever met opzet met een hamer heeft geslagen, en indien dat het geval is, waar verdachtes opzet op was gericht. De rechtbank overweegt als volgt: De verdachte heeft aangever met een hamer op zijn hoofd geslagen. Uit de letselrapportage van de forensisch arts inzake het bij aangever geconstateerde letsel blijkt dat sprake is van een veelheid aan letsels aan hoofd, aangezicht en lichaam, waaronder een gebroken schedel, barstwonden in de schedel, en een breuk in het aangezicht. Gezien de ernst en de uitgebreidheid van de letsels kan niet anders worden geconcludeerd dan dat aangever meermalen met kracht met de hamer is geslagen door verdachte. Er is niet gebleken van een andere verklaring voor de letsels. Naar het oordeel van de rechtbank kan dit handelen van verdachte naar zijn uiterlijke verschijningsvorm redelijkerwijs niet anders worden opgevat dan als handelen gericht op het doden van aangever. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat het een feit van algemene bekendheid is dat het hoofd een zeer kwetsbaar en vitaal deel van het lichaam is en dat door meermalen met kracht met een hamer op of tegen een hoofd te slaan een zodanige verwonding op kan treden dat de dood het gevolg is. Ook verdachte wordt geacht dit te weten. De rechtbank acht gelet hierop bewezen dat verdachte vol opzet had op het doden van aangever. De rechtbank verwerpt het beroep op noodweer/noodweerexces: Ingevolge artikel 41, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht kan een beroep op noodweer alleen slagen indien het begane feit was geboden door de noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding, waaronder onder omstandigheden mede is begrepen een onmiddellijk dreigend gevaar voor zo’n aanranding. De rechtbank stelt voorop dat wanneer door of namens de verdachte een beroep op noodweer is gedaan, de rechtbank zal moeten onderzoeken of de wettelijke voorwaarden voor aanvaarding van dat verweer zijn vervuld. Daarbij komt betekenis toe aan de waardering van de feitelijke omstandigheden van het geval. De rechtbank zal daarom eerst de feitelijke omstandigheden moeten vaststellen. In dat verband gaat de rechtbank na of wat de verdachte ten aanzien van de feitelijke omstandigheden heeft aangevoerd - met andere woorden: wat er volgens de verdachte is gebeurd - aannemelijk is geworden. De verklaringen van de verdachte en de aangever over het incident lopen uiteen. De verklaring van aangever wordt ondersteund door objectieve bewijsmiddelen zodat de rechtbank voor de feitenvaststelling uitgaat van deze verklaring. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de verdachte de hem verweten gedragingen niet heeft verricht in een situatie waarin en op een tijdstip waarop voor hem de noodzaak bestond tot verdediging van zijn eigen lijf tegen (het onmiddellijk dreigend gevaar voor) een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding. Het beroep op noodweer mist feitelijke grondslag zodat het moet worden verworpen. Daarmee komt de verdachte ook geen beroep toe op putatief noodweer dan wel noodweerexces.

Rechters

• H.R. Eising
• R. Baluah
• R. Depping

Advocaten

• A.M. Veld

Partijen

• [verdachte]

  verdachte · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.