ECLI:NL:RBLIM:2014:7366

Rechtbank Limburg · 21-08-2014 · zaaknummer AWB-12_1665u

Inhoudsindicatie

In geschil is de aanvraag van de derde-partij om een omgevingsvergunning voor bouwen en afwijken van het bestemmingsplan ter realisatie van het splitsen van een pand in vier studentenkamers. Op grond van het vigerende bestemmingsplan dient de minimale oppervlakte per kamer 20m² te bedragen. Verweerder heeft zich onder verwijzing naar zijn beleid, neergelegd in de zogenoemde Notitie Woningsplitsing, op het standpunt gesteld dat een kamer kan bestaan uit meerdere ruimtes. Op grond van dit beleid wordt, aldus verweerder, in de onderhavige zaken door meerdere ruimtes gezamenlijk als een kamer in de zin van het bestemmingsplan aan te merken, voldaan aan het oppervlaktevereiste. De rechtbank stelt vast dat in het bestemmingsplan zelf het begrip “kamer” niet is gedefinieerd. De rechtbank overweegt hierover verder dat in de bewoordingen of systematiek van het van toepassing zijnde bestemmingsplan geen grondslag kan worden gevonden voor verweerders standpunt dat het begrip “kamer” met gebruikmaking van de Notitie Woningsplitsing moet worden uitgelegd. De rechtbank zoekt voor de uitleg van dit begrip aansluiting bij de in Van Dales Groot woordenboek opgenomen definitie, te weten: “een vertrek van een gebouw”. Op grond van deze definitie kan een kamer slechts bestaan uit één ruimte. Verweerder heeft zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat het oppervlaktevereiste niet in de weg staat aan het verlenen van een omgevingsvergunning aan de derde-partij.

Rechters

• T.M. Schelfhout

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Maastricht

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Maastricht

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.