ECLI:NL:RBLIM:2013:BY9314

Rechtbank Limburg · 15-01-2013 · zaaknummer AWB 12 / 2150

Inhoudsindicatie

Last onder bestuursdwang op grond van art. 13b Opiumwet om lokaal te sluiten en voor 6 maanden gesloten te houden. Het is aannemelijk dat op 16 november 2012 in het lokaal een hoeveelheid softdrugs is aangetroffen die groter is dan de hoeveelheid van maximaal 5 gram die volgens het Openbaar Ministerie als voorraad voor eigen gebruik wordt aangemerkt. Verweerder heeft zich hierom op het standpunt mogen stellen dat deze middelen bestemd waren voor verkoop, aflevering of verstrekking. Voor de uitvoering van zijn bevoegdheid krachtens artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet heeft verweerder beleidsregels vastgesteld, neergelegd in het “Damoclesbeleid Lokalen en woningen” (hierna: het beleid). Ten tijde van het bestreden besluit gold het beleid zoals dat is vastgesteld op 3 mei 2012 en in werking is getreden op 15 mei 2012. Ingevolge onderdeel 9 van het beleid, voor zover hier van belang, wordt indien er sprake is van het verkopen, afleveren of verstrekken dan wel daartoe aanwezig zijn van softdrugs het lokaal voor de duur van zes maanden gesloten. Ingevolge onderdeel 7 van het beleid wordt met betrekking tot de omschrijving van het “verkopen, afleveren, verstrekken dan wel daartoe aanwezig hebben” van verdovende middelen, aansluiting gezocht bij de Aanwijzing Opiumwet (van het Openbaar Ministerie). Concreet betekent dit, voor zover hier van belang, dat sprake is van een overtreding in de zin van het beleid bij een hoeveelheid softdrugs van meer dan 5 gram. Zoals ook in de considerans van het beleid expliciet is vermeld hanteert verweerder (sedert 15 mei 2012) ten aanzien van alle overtredingen in de zin van het beleid het zogenaamde “one strike you are out”-principe. Een dergelijk uitgangspunt is evenwel naar het oordeel van de voorzieningenrechter bij overtredingen ter zake van softdrugs onredelijk te achten. In dat kader zij verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 28 november 2012 (LJN BY4412). Uit de aangehaalde overwegingen volgt naar het oordeel van de voorzieningenrechter dat een beleid dat als uitgangspunt kent dat bij het aantreffen van een handelshoeveelheid softdrugs een last tot sluiting wordt opgelegd onredelijk is te achten. Hoewel het niet ondenkbaar moet worden geacht dat ook bij overtredingen ter zake van softdrugs in voorkomende gevallen moet worden vastgesteld dat sprake is van een zodanig ernstig geval dat niet met een waarschuwing of soortgelijke maatregel kan worden volstaan, vermag de voorzieningenrechter niet in te zien dat hiervan (reeds) bij het aantreffen van een geringe handelshoeveelheid softdrugs sprake kan zijn. Verzoekers grief dat sluiting van het lokaal gelet op de aard en hoeveelheid van de aantroffen verdovende middelen disproportioneel is, slaagt in zoverre. De omstandigheid dat in het onderhavige geval, anders dan in de casus die tot voormelde uitspraak van de Afdeling heeft geleid, sprake is van een lokaal in plaats van een woning leidt niet tot een ander oordeel, nu uit deze uitspraak moet worden afgeleid dat de ernst van de overtreding (in de zin van het beleid) bepalend is voor de vraag of tot (het opleggen van een last onder bestuursdwang tot) onmiddellijke sluiting kan worden overgegaan.

Rechters

• R.M.M. Kleijkers

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [appellante]

  appellante · onbekend

• de gemeente Maastricht

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de gemeente Maastricht

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.