ECLI:NL:RBGRO:2000:AA6464

Rechtbank Groningen · 23-06-2000 · zaaknummer AWB 99/734 BELEI V01

Inhoudsindicatie

Geen sprake van uit Afdelingsuitspraak af te leiden verbod om onderzoek naar de feiten in te stellen c.q. de feiten aan te vullen. Verzoek om subsidie o.g.v. de Regeling bedrijfsgerichte stimulering Noord-Nederland t.b.v. in dienst nemen van twee werknemers afgewezen, omdat de verplichtingen zijn aangegaan langer dan vier weken vóór de inzending van de aanvraag. Geschil spitst zich toe op de vraag op welke datum de beide arbeidsovereenkomsten zijn getekend. rechbank heeft beide werknemers ter zitting als getuigen gehoord. Verweerster is van oordeel dat verklaringen van de getuigen ter zitting over die datum geen gewicht in de schaal kunnen leggen, omdat verweerster geen acht hoeft te slaan op feiten die afwijken van wat bij de aanvraag is gemeld, nu de verklaringen zijn afgelegd nadat het standpunt van verweerster bekend was geworden. Verweerster meent dit te kunnen opmaken uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 04-11-1999, nr H01.99.0102. Daaruit blijkt dat de Afdeling het uitgangspunt, dat met stukken of informatie die na de inzending van de aanvraag worden verstrekt, slechts rekening wordt gehouden indien daarmee wordt aangetoond, althans zeer aannemelijk wordt gemaakt dat de gegevens in de aanvraag kennelijk onjuist zijn of weliswaar voor verschillende uitleg vatbaar zijn, doch in een bepaalde zin moeten worden verstaan, niet onredelijk acht. De rechbank leest de overwegingen van de Afdeling niet als een verbod om te voldoen aan de plicht om een onderzoek naar de feiten in te stellen, die iedere rechter heeft indien over de feiten wordt gestreden. Daar zou het echter wel op neerkomen, als het betoog van verweerster wordt gevolgd. Ook leest de rechbank deze overwegingen niet als een op voorhand uitsluiten van bewijskracht van een getuigenverklaring ter zitting van de rechter, hetgeen een ander gevolg van de redenering van verweerster is. De rechbank kan die overwegingen niet in deze zin lezen, omdat daarmee strijd zou ontstaan met het bepaalde in de artikelen 8:69, derde lid, Awb (de vrijheid van de rechter om naar eigen inzicht de feiten aan te vullen) en de in verband hiermee aan de rechter toegekende middelen van bewijsgaring (schriftelijk bewijs, getuigenverklaring, deskundigenadvies, verhandelde ter zitting etc.). Voorts zou de rechbank het recht schenden van eisers op “the right to a court.. and the right to a judicial determination of the dispute...(that covers; rb.) questions of fact just as much as questions of law” (Le Compte, Van Leuven en De Meyere; EHRM 23-06-1981, NJ 1982/602). Tenslotte kan niet uit het oog worden verloren dat de feiten die vastgesteld moeten worden een regel betreffen, die voortvloeit uit de eisen, die de Europese Commissie stelt in het kader van de toetsing en goedkeuring van steunmaatregelen in de zin van artikel 87, derde lid onderdeel c (voorheen 92, derde lid onderdeel c) van het EG-Verdrag. De regel vloeit voort uit het zogenaamde counterpartcriterium, dat voortvloeit uit de doelstelling van de reglementering van steunmaatregelen. De rechbank is bij de toepassing van deze regel gehouden te waarborgen dat geen strijd ontstaat met deze doelstelling. Die strijd kan ontstaan bij onjuiste vaststelling van feiten. Ook o.g.v. deze verplichting, is de rechbank gehouden zelf de materiële waarheid vast te stellen met alle haar ten dienste staande middelen. De door verweerster bepleite beperking past hier niet bij. De Bestuurscommissie Economische Zaken van het Samenwerkingsverband Noord-Nederland, verweerster. mr. A.H.J. Lennaerts

Rechters

• A.H.J. Lennaerts

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.