ECLI:NL:RBDOR:2007:BB3114

Rechtbank Dordrecht · 16-05-2007 · zaaknummer AWB 06/1060

Inhoudsindicatie

Voorzover eiseres betoogt dat de eis van een tewerkstellingsvergunning een niet proportionele belemmering van het vrije verkeer van diensten in de zin van artikel 49 van het EG-verdrag vormt en in strijd is met het communautaire recht, zoals vormgegeven in de jurisprudentie van het Hof van Justitie EG volgt de rechtbank dit niet. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: ABRS) heeft in haar uitspraak van 2 augustus 2006, LJN: AY5513, onder verwijzing naar voornoemd arrest inzake Rush Portuguesa, overwogen dat het in Nederland enkel ter beschikking stellen van eigen werknemers door een Poolse onderneming weliswaar valt aan te merken als het verrichten van diensten in de zin van artikel 49 EG-verdrag, maar dat in dat geval de werknemers tot de arbeidsmarkt van Nederland toetreden, zodat de overgangsregeling voor de toegang van werknemers van toepassing is en Nederland bevoegd is maatregelen te treffen om de toegang van werknemers tot de arbeidsmarkt te regelen. Volgens de ABRS is de in de Wav voor de werkgever neergelegde vergunningplicht een dergelijke maatregel. Niet in discussie is dat de dienstverlening van Polska aan eiseres enkel bestaat uit het ter beschikking stellen van arbeidskrachten en eiseres A en B voor zich heeft laten werken. Ten aanzien van de stelling van eiseres dat zij ten aanzien van B niet als werkgever in de zin van de Wav te kan worden aangemerkt, overweegt de rechtbank het volgende. Uit het boeterapport blijkt dat eiseres en B tegenover de opsporingsambtenaren hebben verklaard dat B voor eiseres werkte. Verweerder heeft eiseres daarom ook ten aanzien van B terecht als werkgever in de zin van artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wav en dientengevolge als de verantwoordelijke voor de benodigde tewerkstellings-vergunning aangemerkt. Dat eiseres, naar zij stelt, B niet heeft betaald, maakt dit niet anders, nu dit voor de kwalificatie als werkgever in de zin van de Wav niet is vereist. De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat verweerder met recht de conclusie heeft getrokken dat voor A en B een tewerkstellingsvergunning kon worden geëist. Nu eiseres niet over de benodigde tewerkstellingsvergunningen beschikte, heeft verweerder met juistheid geconcludeerd dat eiseres artikel 2, eerste lid, van de Wav heeft overtreden. Deze overtreding is ingevolge artikel 18 van de Wav een beboetbaar feit. Verweerder is in dan ook in beginsel bevoegd voor voornoemde overtreding een boete op te leggen. In hetgeen eiseres heeft aangevoerd zijn geen aanknopingspunten te vinden voor het oordeel dat de overtreding niet (volledig) aan eiseres mocht worden toegerekend. Gelet op het met de Wav en de Beleidsregels beoogde doel, een strenge bestrijding van illegale tewerkstelling en het krachtig tegengaan van een verdringing van Nederlands arbeidsaanbod, is de rechtbank van oordeel dat het door verweerder vastgestelde boetenormbedrag van € 8.000,- per beboetbaar feit niet onevenredig hoog is. Daarbij heeft de rechtbank tevens betrokken dat de hoogte van de normbedragen is afgestemd op het strafwaardige karakter van het niet naleven van de voorschriften van de Wav en op de afschrikwekkende werking die van de boetenormbedragen moet uitgaan.

Rechters

• P.K. Nihot

Advocaten

• J. Donkersloot
• L. van de Vrugt

Partijen

• Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.