ECLI:NL:RBDHA:2025:2489

Rechtbank Den Haag · 20-02-2025 · zaaknummer NL25.846

Inhoudsindicatie

Dublin Denemarken – uitbrengen voornemen voorafgaand aan claimakkoord - deze werkwijze, die steeds vaker lijkt te worden gehanteerd, is niet onverenigbaar met de Dublinverordening omdat dit deel van de procedure niet is geregeld en omdat deze werkwijze niet afdoet aan het kunnen opkomen tegen het overdrachtsbesluit. – uit Ghezelbash volgt dat ook na het claimakkoord de verantwoordelijkheidscriteria nog kunnen worden betwist - verweerder aanvaardt wel een aanzienlijk procesrisico door de functie van het voornemen in de Dublinprocedure uit te hollen. Dit geldt ook in al die, nagenoeg alle, andere procedures waarin een voornemen slechts een aaneenrijging van tekstblokken is die nauwelijks te relateren zijn aan de betreffende vreemdeling. Indien sprake is van zorgvuldigheids- en motiveringsgebreken, zal verweerder weinig tot geen gehoor vinden bij de rechtbank om gebreken te passeren of rechtsgevolgen van gebrekkige overdrachtsbesluiten in stand te laten. Verweerder doet er dan ook goed aan om zijn overdrachtsbesluiten zorgvuldig voor te bereiden, het voornemen te gebruiken waarvoor het is bedoeld in de fase van de procedure waarin het is bedoeld, en zodoende een goed gemotiveerd besluit door de rechter te kunnen laten toetsen als beroep wordt ingesteld tegen een overdrachtsbesluit. De vraag of de overdracht moet worden verboden omdat niet van interstatelijk vertrouwen kan worden uitgegaan en de vraag of verweerder een asielaanvraag onverplicht moet behandelen, verschillen wezenlijk. Dit zijn voor verweerder, ondanks dat zijn beleid verwarring oplevert, twee volstrekt andere situaties en andere beoordelingen. Ook voor de rechtbank zijn dit twee verschillende beoordelingen met een verschillende toetsingsintentensiteit. De rechtbank is verplicht om zo nodig ambtshalve vast te stellen dat niet kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en de rechtbank dient een grondige en een volledige risicotaxatie te verrichten van de gevolgen van de effectuering van het overdrachtsbesluit tijdens en na de overdracht. Als het gaat om de vraag of verweerder een asielaanvraag onverplicht zal behandelen, is het allereerst aan verweerder om na te gaan of de aangedragen feiten en omstandigheden leiden tot het toepassen van het door verweerder geformuleerde beleid. De rechter is in zijn beoordeling in zekere zin beperkt omdat de rechter niet op de stoel van het bestuursorgaan mag gaan zitten en de rechter dus, in beginsel, geen oordeel velt over of het beleid moet worden toegepast. De rechter kan dus, in beginsel, niet zeggen dat verweerder dit wel moet doen en de rechter kan ook niet zeggen, ook al heeft verweerder dit niet zorgvuldig onderzocht of deugdelijk gemotiveerd, dat verweerder dit niet hoeft te doen. Verweerder moet zijn eigen beslissing en besluit immers voorbereiden en motiveren. De vraag welke feiten en omstandigheden verweerder moet betrekken bij zijn beoordeling of zijn beleid waarin hij kenbaar heeft gemaakt in welke situaties hij asielaanvragen onverplicht behandelt van toepassing is, laat zich eenvoudig beantwoorden. Dat zijn namelijk alle door de vreemdeling aangedragen feiten en omstandigheden en wel bezien in onderlinge samenhang. Indien hiervoor een beperking geldt of indien verweerder op voorhand reeds zou menen dat bepaalde situaties nooit tot gebruikmaking van zijn discretionaire bevoegdheid zal leiden, is het aan verweerder om dit in zijn beleid vast te leggen zodat dit voor derden duidelijk is. – beroep ongegrond.

Rechters

• S. van Lokven

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• Minister van Asiel en Migratie

  verweerder · overheid

• [eiser]

  eiser · onbekend

Overheidspartijen

• Minister van Asiel en Migratie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.