ECLI:NL:RBDHA:2021:5345
Rechtbank Den Haag · 30-04-2021 · zaaknummer AWB 19/4794
Inhoudsindicatie
Op 17 juli 2007 is eiser in het bezit gesteld van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘verblijf op grond van de Speciale Regeling 2007, geldig van 15 juni 2007 tot 15 juni 2008. Bij besluit van 12 juni 2008 is de beperking van deze verblijfsvergunning gewijzigd in de beperking ‘voortgezet verblijf na verblijf op grond van de Speciale Regeling’. Deze vergunning is verleend met een geldigheidsduur van 15 juni 2008 tot 15 juni 2013 en vervolgens verlengd tot 15 juni 2018. Deze verblijfsvergunningen worden ingetrokken. Het misdrijf gepleegd op 19 januari 2008 is voor verweerder aanleiding geweest de verblijfsvergunningen in te trekken. Het misdrijf dat eiser op 24 maart 2015 heeft gepleegd, blijft voor wat betreft de toepassing van de glijdende schaal in het (primaire) standpunt van verweerder buiten beschouwing. Uit artikel II van het wijzigingsbesluit van 26 maart 2012 (Stb. 2012, 158) en de uitspraak van de Afdeling van 20 juli 2020 leidt de rechtbank, anders dan verweerder, af dat op eisers situatie artikel 3.86 van het Vb 2000 zoals dat sinds 1 juli 2012 geldt, van toepassing is. Door artikel 3.86 van het Vb 2000 zoals dat op 1 november 2004 gold op eiser toe te passen, waar artikel 3.86 van het Vb 2000 zoals dat sinds 1 juli 2012 luidt had moeten worden toegepast, heeft verweerder het besluit van 8 december 2020 genomen in strijd met de wet- en regelgeving. Daarom is het beroep gegrond. De besluiten van 17 juni 2019 en 8 december 2020 worden vernietigd. Verweerder stelt zich op goede gronden en deugdelijk gemotiveerd op het (subsidiair ingenomen) standpunt dat toepassing van de glijdende schaal van 2012 op het door eiser op 24 maart 2015 gepleegde misdrijf, aanleiding geeft voor intrekking van zijn bij besluit van 12 juni 2008 verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘voortgezet verblijf na verblijf op grond van de Speciale Regeling’. De grondslag was aanwezig om (alleen) die verblijfsvergunning in te trekken omdat eiser een gevaar vormt voor de openbare orde of nationale veiligheid en wel met ingang van 24 maart 2015. Verweerder handhaaft bij het besluit van 8 december 2020, hoewel met een andere motivering, zijn standpunt dat eisers verblijfsvergunningen regulier worden ingetrokken met ingang van 15 juni 2008 respectievelijk 19 januari 2008, en wijzigt de datum per wanneer eisers verblijfsvergunningen als ingetrokken moeten worden beschouwd niet met het ingenomen subsidiaire standpunt. Hierdoor kunnen de rechtsgevolgen van het besluit van 8 december 2020 niet in stand worden gelaten. Verweerder overweegt niet ten onrechte en voldoende deugdelijk en inzichtelijk gemotiveerd dat het persoonlijk gedrag van eiser een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging vormt voor een fundamenteel belang van de samenleving als bedoeld in het arrest Z.Zh. en I.O. Hierin mag verweerder aanleiding zien aan eiser een inreisverbod voor de duur van tien jaar op te leggen. In wat eiser heeft aangevoerd, hoeft verweerder geen reden te zien om van het opleggen van het inreisverbod af te zien of de duur daarvan te verkorten. Verweerder concludeert niet ten onrechte dat de inmenging in het recht op respect voor eisers privéleven in Nederland door zijn verblijf te beëindigen en hem een zwaar inreisverbod op te leggen, gerechtvaardigd is. Verweerder stelt zich voldoende deugdelijk gemotiveerd op het standpunt dat de feiten en omstandigheden die zich in het geval van eiser voordoen, zowel afzonderlijk maar ook in onderlinge samenhang bezien, geen bijzondere omstandigheden in zin van artikel 4:84 van de Awb opleveren om af te zien van intrekking van de reguliere verblijfsvergunning dan wel uitvaardiging van het inreisverbod voor de duur van tien jaar wegens onevenredige gevolgen. Evenmin volgt hieruit dat sprake is van strijd met het unierechtelijk evenredigheidsbeginsel. Verweerder kon in dit geval niet overgaan tot het kennelijk ongegrond verklaren van het bezwaar van eiser zodat de besluitvorming op dit punt een gebrek kent. Omdat eiser in beroep voldoende naar voren heeft kunnen brengen waarom hij het niet met het bestreden besluit eens is, is eiser hierdoor niet benadeeld. De rechtbank zal daarom dit gebrek passeren. De rechtbank komt tot de conclusie dat verweerder terecht is overgegaan tot het intrekken van de aan eiser verleende verblijfsvergunning en op goede gronden jegens hem een inreisverbod voor de duur van tien jaar heeft uitgevaardigd. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de besluiten van 17 juni 2019 en 8 december 2020. De rechtsgevolgen van het besluit van 8 december 2020 kunnen niet in stand worden gelaten omdat verweerder de verblijfsvergunning niet per de juiste datum heeft ingetrokken. De rechtbank voorziet daarom op de volgende wijze in de zaak: De rechtbank herroept het besluit van 18 maart 2019 in zoverre dat de op 12 juni 2008 verleende verblijfsvergunning wordt ingetrokken met ingang van 24 maart 2015.
Advocaten
In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.
In deze zaak is een overheidspartij. De openbare publicatie koppelt een advocaat niet aan een proceszijde. Daarom staat bij de advocaat geen label "overheid" of "beide partijen": die koppeling staat niet in de bron.
Partijen
[eiser]
eiser · onbekend
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
verweerder · overheid
Overheidspartijen
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
verweerder
Gemachtigden en juristen in deze zaak
In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.
Bron: openbaar gepubliceerde uitspraak van de Rechtspraak. Wij tonen alleen de metadata en de inhoudsindicatie zoals gepubliceerd; de volledige uitspraak lees je bij de bron. Klopt er iets niet of wilt u dit niet zo? Meld het via de contactpagina.