ECLI:NL:RBDHA:2020:13789

Rechtbank Den Haag · 24-11-2020 · zaaknummer NL20.8200

Inhoudsindicatie

Tegenwerping 1(F) Vv aan een vreemdeling die verschillende functies heeft bekleed binnen het politieapparaat in Turkije. Betrokkene heeft over een langere periode informatie ingezameld en geanalyseerd voor de inlichtingendienst (IDB). Er is sprake van ‘knowing participation’. Uit diverse rapporten blijkt dat de Turkse politie zich op grote schaal tot zeker halverwege de jaren ’90 schuldig heeft gemaakt aan marteling/foltering en (zware) mishandeling van (politieke) gevangenen. Gelet op de omvang hiervan is de staatssecretaris niet ten onrechte van mening dat dit zelfs voordat betrokkene voor een carrière bij de politie koos algemeen bekend moet zijn geweest. Hierbij heeft de staatssecretaris niet ten onrechte nog in aanmerking genomen dat betrokkene heeft verklaard dat zijn werkzaamheden in de periode 1986-1997 in belangrijke mate en over een langere periode bestonden uit de analyse van (openbare) bronnen. Daarbij heeft de staatssecretaris aangetoond dat in de Turkse kranten werd bericht over marteling en foltering door de Turkse politie. Niet ten onrechte acht de staatssecretaris niet aannemelijk dat betrokkene tijdens zijn analyse nooit berichten is tegengekomen over de wandaden van de Turkse politie jegens arrestanten en gevangenen. In die periode was er veel aandacht voor het onderwerp, omdat Turkije in 1988 zowel het Europees Verdrag ter voorkoming van Foltering en Onmenselijke of Vernederende Behandeling of Bestraffing als het VN-antifolterverdrag ondertekende. Bovendien heeft de Turkse president Özal zich in die periode uitgesproken tegen het martelen en folteren. De staatssecretaris heeft zich ook terecht op het standpunt gesteld dat sprake is van ‘personal participation’, in de zin dat betrokkene de misdrijven heeft gefaciliteerd. Vanuit de functies die betrokkene in de periode van 1986 tot in ieder geval 1997 heeft vervuld, heeft hij informatie ingezameld en geanalyseerd dan wel hebben zijn ondergeschikten informatie verzameld en heeft hij deze informatie al dan niet via zijn meerdere doorgespeeld aan andere afdelingen, waaronder de anti-terreurafdeling. Door het doorspelen van de informatie heeft betrokkene mensen in een situatie gebracht waarin zij het aanmerkelijke risico liepen slachtoffer te worden van marteling, foltering en (zware) mishandeling. De stelling van betrokkene, dat die informatie geen directe informatie zou betreffen om als bewijs tegen een verdachte te kunnen dienen, heeft de staatssecretaris niet ten onrechte niet gevolgd. Uit de verklaringen van betrokkene volgt immers dat de geanalyseerde informatie direct tot actie van een operationele afdeling kon leiden. Dat niet alle informatie die betrokkene aanreikte direct geschikt was voor het oppakken en vervolgen van personen en dat de anti-terreurafdeling en andere operationele afdelingen ook ander informatie gebruikten, doet er niet aan af dat de informatie die betrokkene analyseerde of liet analyseren, een belangrijk beginpunt of schakel vormde in het voorkomen van aanslagen dan wel het later aanhouden van de (vermoedelijke) daders. In tegenstelling tot wat betrokkene betoogt, bestond er wel degelijk een causaal verband tussen het onderzoek van de inlichtingendienst en de uiteindelijke vervolging van verdachten.

Rechters

• R.H. van Marle
• S. van Lokven
• S.A.J. de Jong-Nibourg

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.