ECLI:NL:RBDHA:2020:13653

Rechtbank Den Haag · 23-12-2020 · zaaknummer AWB 20/3614

Inhoudsindicatie

Visum afgewezen ivm COVID-maatregelen (entry ban EU). De rechtbank overweegt dat met de gegrondverklaring van het beroep door zittingsplaats Utrecht en de vernietiging van de beslissing op bezwaar de bezwaarfase in de betreffende zaak weer is opengevallen en verweerder op het bezwaar in die zaak moest beslissen. Ook in het geval van eiser moest op het bezwaar worden beslist. De zaken zijn in dat opzicht gelijk. Dat in de ene zaak een uitspraak is gedaan waarin verweerder is opgedragen opnieuw op het bezwaar te beslissen en in de zaak van eiser niet maakt dat de zaken op dat punt inderdaad verschillen. Maar met dit enkele onderscheid is naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk gemaakt waarom in het ene geval wel tot een inhoudelijke beoordeling van het bezwaarschrift kon worden overgegaan, vervolgens niet is beslist maar de ontwikkelingen rond de afgekondigde entry ban zijn afgewacht en uiteindelijk het bezwaar alsnog ongegrond is verklaard vanwege de entry ban, terwijl in het geval van eiser niet tot een inhoudelijke beoordeling kon worden overgegaan, maar direct tot een afwijzing vanwege de entry ban moest worden beslist. Deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht heeft verweerder weliswaar opgedragen om binnen vier weken na verzending van de uitspraak een nieuw besluit te nemen, met inachtneming van de uitspraak, maar verweerder heeft niettemin aanleiding gezien de ontwikkelingen rond de entry ban af te wachten en heeft niet binnen vier weken beslist. Ook verweerders verwijzing naar het beleid van verweerder om visumaanvragen in bezwaar categoriaal af te wijzen onder verwijzing naar de entry ban maakt naar het oordeel van de rechtbank niet dat daarom deze gevallen rechtens niet gelijk zijn. In de zaak die ten grondslag lag aan de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht, heeft dit immers kennelijk niet in de weg gestaan aan een inhoudelijke beoordeling van het bezwaarschrift. Verweerder heeft met zijn stellingen aldus niet aannemelijk gemaakt dat het hier niet om gelijke gevallen gaat. Beroep reeds hierom gegrond. De rechtbank stelt vast dat er uitzonderingen op de entry ban zijn, dat - zoals in het bestreden besluit staat - toerisme, familie- of vriendenbezoeken en zakenbezoeken in beginsel aangemerkt worden als niet-essentiële bezoeken, en dat er - zoals verweerder ter zitting heeft verklaard - zwaarwegende redenen zijn waarom familiebezoek wel wordt toegestaan, namelijk in geval van terminale familieleden, een begrafenis of een bevalling. Dat deze omstandigheden zich in het geval van eiser niet voordeden kon verweerder, nu eiser daarover niet is bevraagd voordat het bestreden besluit werd genomen, niet weten. De rechtbank volgt verweerder niet in zijn standpunt dat eiser zelf had moeten onderzoeken of er voor hem een uitzondering gold en zo ja, dit dan uit zichzelf had moeten aanvoeren in bezwaar. Verweerder stelt terecht dat de entry ban, gezien de aandacht die daarvoor in de media is geweest, als een feit van algemene bekendheid kan worden aangemerkt. Maar dat geldt naar het oordeel van de rechtbank niet voor de uitzonderingsgevallen. Dat eiser is bijgestaan door een professionele gemachtigde maakt dat niet anders. Eiser is dan ook in strijd met artikel 7:2 van de Awb niet gehoord.

Rechters

• M.M. Vollebregt-Kuipers

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

• de minister van Buitenlandse Zaken

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de minister van Buitenlandse Zaken

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.