ECLI:NL:RBDHA:2019:6832

Rechtbank Den Haag · 05-07-2019 · zaaknummer NL18.7026

Inhoudsindicatie

Dublin Italië, overname, arresten Ghezelbash en Mengesteab, criteria hoofdstuk III Dublinverordening meermalen aan de orde stellen in verschillende lidstaten mogelijk bij een overnamesituatie? De (rechts)vraag die gelet op de beroepsgronden in wezen voorligt is of eiser in Nederland een beroep kan doen op de toepasselijkheid van de verantwoordelijkheidscriteria van hoofdstuk III van de Dublinverordening, terwijl eerder reeds een claimakkoord tot stand is gekomen tussen Duitsland en Italië en in Duitsland een Dublinprocedure dienaangaande is afgerond. De rechtbank beantwoordt die rechtsvraag ontkennend en overweegt daartoe het navolgende. De stelling van eiser dat hij tegen de vaststelling van deze criteria meermalen, dus bij verschillende lidstaten kan opkomen, volgt niet uit het arrest Ghezelbash (ECLI:EU:C:2016:409) noch uit de Dublinverordening zelf. In navolging van hetgeen de Afdeling in haar verwijzingsuitspraken van 27 september 2019 (ECLI:NL:RVS:2017:2571 en ECLI:NL:RVS:2017:2572) heeft overwogen, leidt de rechtbank uit de artikelen 7 en 20 van de Dublinverordening en de doelstellingen van deze verordening (in samenhang bezien) het tegenovergestelde af, namelijk dat de Dublinverordening beoogt dat slechts één lidstaat is belast met de vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat én dat dit de eerste lidstaat is waar het verzoek om internationale bescherming is gedaan. Daarbij is van belang het arrest Mengesteab (ECLI:EU:C:2017:587) van het Hof van 26 juli 2017, waaruit naar voren komt dat aan deze eerste lidstaat waar het eerste verzoek om internationale bescherming is ingediend, een specifieke (bijzondere) rol wordt toebedeeld (punten 93 en 95). Alleen in de lidstaat waar het eerste verzoek is ingediend en alwaar de vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat heeft plaatsgevonden (en dus een claimakkoord tot stand is gekomen), kan naar het oordeel van de rechtbank derhalve een beroep worden gedaan op de (on)juiste toepassing van de verantwoordelijkheidscriteria van hoofdstuk III van de Dublinverordening. Naar het oordeel van de rechtbank leidt deze beperking aangaande de rechtsbescherming niet tot de conclusie dat de nuttige werking van artikel 27, eerste lid, van de Dublinverordening (recht op daadwerkelijk rechtsbescherming) wordt ontnomen nu dat daadwerkelijke rechtsmiddel er is in de ‘eerste lidstaat’. Een andere uitleg zou (voorts) indruisen tegen andere doelstellingen van de Dublinverordening. Zo zou een vreemdeling indien die beperking er niet zou zijn, ertoe worden aangezet om zich naar andere lidstaten te begeven om een heroverweging van een eerdere vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat te bewerkstelligen. In dat geval zou – anders dan het geval is in de situatie die voorlag in Ghezelbash – wel sprake zijn van een situatie die gelijkgesteld kan worden met ‘forumshoppen’. Concreet voor de onderhavige zaak betekent het voorgaande dat verweerder heeft kunnen volstaan met de verwijzing naar de vaststelling van Duitsland op grond van de criteria van hoofdstuk III, van Italië als de verantwoordelijke lidstaat en het daartoe ontstane claimakkoord. Daarbij is van belang dat eiser in Duitsland (zoals hij zelf ook heeft verklaard) reeds een daadwerkelijk rechtsmiddel heeft gehad tegen die vaststelling en dit rechtsmiddel ook heeft aangewend.

Rechters

• S. Ok

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

• de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.