ECLI:NL:RBDHA:2017:9636

Rechtbank Den Haag · 24-08-2017 · zaaknummer NL17.5934

Inhoudsindicatie

Eiser voert aan dat de meeromvattende beschikking geldt als een terugkeerbesluit. Dat is naar mening van eiser in strijd met artikel 46, achtste lid, Procedurerichtlijn in samenhang met artikel 3 Opvangrichtlijn, maar ook met de Terugkeerrichtlijn. De rechtbank overweegt dat, gelet op de in de Terugkeerrichtlijn opgenomen definitie van “illegaal verblijf” in artikel 3, tweede lid, het in artikel 46, vijfde lid, Procedurerichtlijn neergelegde recht van een verzoeker om op het grondgebied van een lidstaat te blijven tot de termijn waarbinnen hij zijn recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel kan uitoefenen is verstreken, dan wel daar te blijven in afwachting van de uitkomst van een ingesteld rechtsmiddel, niet op één lijn gesteld kan worden met het recht op verblijf uit hoofde van een door de overheid verleende vergunning daartoe. Zelfs indien geoordeeld zou moeten worden dat de Terugkeerrichtlijn strikt genomen (nog) niet van toepassing is op een vreemdeling zolang hij een “verzoeker” is als bedoeld in artikel 2, aanhef en onder c, Procedurerichtlijn en artikel 2, aanhef en onder b, Opvangrichtlijn omdat dit een onderdaan van een derde land betreft die een verzoek om internationale bescherming heeft gedaan waarover nog geen “definitieve beslissing” in de zin van artikel 2, aanhef en onder e, Procedurerichtlijn is genomen (dat wil zeggen een beslissing of internationale bescherming wordt verleend, waartegen geen rechtsmiddel meer openstaat in het kader van hoofdstuk V, ongeacht of dit rechtsmiddel tot gevolg heeft dat de verzoeker in de lidstaat mag blijven in afwachting van het resultaat), staat dit er naar het oordeel van de rechtbank niet aan in de weg dat een bestuursorgaan dat - zoals in het geval van eiser - afwijzend beslist op het verzoek om internationale bescherming tegelijkertijd met die beschikking (reeds) een terugkeerbesluit in de zin van artikel 6 Terugkeerrichtlijn neemt. De afwijzing van dat verzoek houdt immers in dat aan de verzoeker geen recht op verblijf in de lidstaat in de zin van artikel 3, tweede lid, Terugkeerrichtlijn wordt verleend. Gewezen wordt op artikel 6, zesde lid, Terugkeerrichtlijn. Dat de betrokkene wel een recht om te blijven wordt toegekend in afwachting van de uitkomst van een ingesteld rechtsmiddel, kan aan het vorenstaande niet afdoen, nu dit recht - zoals gezegd - niet op één lijn gesteld kan worden met een recht op verblijf in de lidstaat. De rechtbank acht voor haar oordeel van belang dat eiser, nu in de bestreden beschikking zowel op zijn asielverzoek is beslist en een terugkeerbesluit is uitgevaardigd, de mogelijkheid heeft om de rechtmatigheid van al die onderdelen door het instellen van één en hetzelfde rechtsmiddel te betwisten. Tevens acht de rechtbank van belang dat in artikel 9, eerste lid, Terugkeerrichtlijn is bepaald dat de lidstaat de verwijdering van de betrokken derdelander moet uitstellen, onder meer, in geval deze in strijd zou zijn met het beginsel van non-refoulement. De rechtbank vat dit aldus op dat zolang geen “definitieve beslissing” in de zin van artikel 2, aanhef en onder e, Procedurerichtlijn is genomen over de vraag of internationale bescherming wordt verleend (en daarmee over de vraag of het verbod van refoulement zou worden geschonden in geval van verwijdering van de betrokkene naar het land van herkomst), het bestuursorgaan geen uitvoering mag geven aan een terugkeerbesluit.

Rechters

• N.O.P. Roché

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder · overheid

• [eiser]

  eiser · onbekend

Overheidspartijen

• Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.