ECLI:NL:RBDHA:2016:7118

Rechtbank Den Haag · 24-05-2016 · zaaknummer AWB 16/8861, 16/8862

Inhoudsindicatie

Afghanistan, herhaalde asielaanvraag. Niet op voorhand uitgesloten dat rapporten afbreuk kunnen doen aan het eerdere besluit. Verwestering. Vw heeft enkel beoordeeld of sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 15, aanhef en onder c, Definitierichtlijn, niet het individuele risico. De rechtbank stelt vast dat uit de door eiser overgelegde EASO-rapporten van januari 2015 en van januari 2016 blijkt dat er op grote schaal sprake is van ontheemden in de provincie Helmand, ten gevolge van de intensivering van het conflict in dat gebied en dat in september 2015 acht districten in Helmand onder volledige of significante controle stonden van de Taliban. In punt 17 van het rapport van het rapport van Dr Liza Schuster van 13 juni 2015 staat verder dat de Afghaanse minister voor Vluchtelingen en Repatriëringen Balkhi op een bijeenkomst heeft verklaard dat hij een aantal Europese staten heeft verzocht gedwongen uitzettingen op te schorten totdat een nieuw Memorandum Of Understanding tot stand is gekomen en tot de veiligheidssituatie is verbeterd en dat het gevaar dat volgt uit de veiligheidssituatie bijzonder acuut is voor personen die gedwongen terugkeren naar Afghanistan als zij Afghanistan als kind hebben verlaten en geen sociaal netwerk hebben, omdat zij niet iemand zullen hebben om hen te begeleiden op gebieden (of gedrag, kleding en spraak) die zij moeten ontwijken. De rechtbank is van oordeel dat de hiervoor vermelde informatie uit voornoemde rapporten is aan te merken als nieuwe feiten en omstandigheden, nu deze dateren van na het eerdere afwijzende besluit en niet op voorhand kan worden uitgesloten dat die informatie kan afdoen aan dat besluit. Dit betekent dat het thans bestreden besluit inhoudelijk door de rechtbank kan worden getoetst. Eiser heeft aangevoerd dat hij bij terugkeer naar Afghanistan, in het bijzonder de provincie Helmand, een risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) van de zijde van de Taliban, omdat hij verwesterd is, zijn regio van herkomst zo goed als volledig onder controle van de Taliban is geraakt en speculatief is dat de ouders van eiser onder de gegeven omstandigheden nog altijd in het oorspronkelijke ouderlijk huis en woonplaats verblijven en hem daar zouden kunnen opvangen. De rechtbank stelt vast dat verweerder de beoordeling van de vraag of terugkeer van eiser naar Afghanistan een reëel risico op schending van artikel 3 EVRM oplevert, blijkens het bestreden besluit heeft beperkt tot de vraag of sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 15, aanhef en onder c, Definitierichtlijn, waarbij individuele omstandigheden van de betrokken vreemdeling geen rol spelen. Verweerder is aldus ten onrechte niet ingegaan op eisers onderbouwde stelling in de zienswijze dat hij een individueel risico op ernstige schade loopt. De verwijzing in het bestreden besluit ten aanzien van een passend sociaal netwerk naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Haarlem van 15 juli 2014 gaat niet op, omdat het hebben van opvang in Afghanistan in die procedure betrekking had op de vraag of eiser in aanmerking kon komen voor een reguliere verblijfsvergunning. In die procedure is het belang van het beschikken over een sociaal netwerk in het kader van een veiligheidsrisico in de zin van artikel 3 EVRM niet beoordeeld. Beroep gegrond.

Rechters

• N.O.P. Roché

Advocaten

• F.L.M. van Haren

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.