ECLI:NL:RBDHA:2016:17121

Rechtbank Den Haag · 01-07-2016 · zaaknummer AWB 16/5128

Inhoudsindicatie

Verweerder heeft in het besluit op bezwaar alsnog het verblijfsrecht van eiseres als bedoeld in het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 maart 2011, C-3-34/09, Zambrano (ECLI:EU:C:2011:124) erkend. Verweerder heeft het verzoek van eiseres tot vergoeding van de aan de behandeling van het bezwaar verbonden kosten ten onrechte afgewezen, omdat verweerder zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat het primaire besluit niet is herroepen wegens een aan hem te wijten onrechtmatigheid. Er is geen grond voor het oordeel dat de door eiseres bij haar aanvraag overgelegde onderzoeksrapportage van het Explora Instituut, ter onderbouwing van haar stelling dat de vader van haar kinderen pedagogisch onmachtig is, niet objectief of verifieerbaar is. De methode van onderzoek is immers door de onderzoeker, van wie de deskundigheid door verweerder niet is betwist, verantwoord en de rapportage is gebaseerd op meer dan enkel door de gemachtigde van eiseres verstrekte informatie en een gesprek met de vader van de kinderen. Bovendien heeft eiseres terecht erop gewezen dat de Raad voor de Kinderbescherming in zijn rapportage, waarmee eiseres volgens verweerder in bezwaar alsnog de onmacht van de vader heeft aangetoond, dezelfde conclusies trekt als het Explora Instituut in zijn rapportage heeft gedaan. Uit het rapport van de Raad is geen nieuwe of andere informatie gebleken, die niet reeds bleek uit de rapportage van het Explora Instituut. Evenmin is gebleken van een wezenlijk andere onderzoeksmethodiek. Eiseres voert derhalve terecht aan dat zij ten tijde van het primaire besluit met het overleggen van de rapportage van het Explora Instituut reeds had aangetoond dat sprake is van een situatie als bedoeld in het arrest Zambrano, op grond waarvan zij een verblijfsrecht ontleent aan het unierecht. Verweerder heeft daarom bij het primaire besluit de aanvraag van eiseres tot afgifte van een document, als bedoeld in artikel 9, eerste lid, Vw, ten onrechte afgewezen. De rechtbank is aldus van oordeel dat het primaire besluit is herroepen wegens een aan verweerder toe te rekenen onrechtmatigheid.

Rechters

• J. van der Kluit

Advocaten

• P.B. Weenink

Partijen

• [eiseres]

  eiseres · onbekend

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.