ECLI:NL:RBDHA:2016:12309

Rechtbank Den Haag · 27-09-2016 · zaaknummer AWB 16/10292

Inhoudsindicatie

Mvv nareis / Overschrijding driemaandentermijn van artikel 29, vierde lid, Vw / beoordeling verschoonbaarheid termijnoverschrijding / toepasselijkheid Niet is geschil is dat referent namens eiseres de huidige aanvraag tot het verlenen van een mvv heeft ingediend buiten de termijn van drie maanden als bedoeld in artikel 29, vierde lid, Vw. Er is geen grond voor het oordeel dat met het indienen van de vorige aanvraag binnen de termijn van drie maanden nadat aan referent een verblijfsvergunning was verleend, de termijn is veiliggesteld. Referent heeft die aanvraag ingetrokken voordat verweerder daarop had beslist, zodat die aanvraag wordt geacht nimmer te zijn ingediend. De rechtbank stelt op grond van de door verweerder verstrekte informatie en zijn brieven aan de Tweede Kamer vast dat hij, in weerwil van het ontbreken van een wettelijke grondslag die hem daartoe de bevoegdheid verleent, de bestendigde gedragslijn voert om bij overschrijding van de driemaandentermijn als bedoeld in artikel 29, tweede en vierde lid, Vw de verschoonbaarheid daarvan te beoordelen. Een zodanige gedragslijn is op één lijn te stellen met buitenwettelijk begunstigend beleid. Dergelijk beleid dient door de bestuursrechter terughoudend te worden getoetst. Dit houdt in dat de aanwezigheid en de toepassing van dat beleid als een gegeven wordt aanvaard, met dien verstande dat slechts wordt getoetst of het beleid op consistente wijze is toegepast. In deze zaak heeft verweerder in redelijkheid de overschrijding van de termijn van drie maanden, als bedoeld in artikel 29, vierde lid, Vw, niet verschoonbaar hoeven te achten. Er is geen grond voor het oordeel dat verweerder zijn vaste gedragslijn, op grond waarvan hij de verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding beoordeelt, niet op consistente wijze heeft toegepast. Nu de wetgever kennelijk heeft beoogd om alle minimumvereisten van de Gezinsherenigingsrichtlijn te implementeren in het kader van artikel 29, tweede lid en vierde lid, Vw, en overigens de facultatieve bepalingen van de Gezinsherengingsrichtlijn voor een deel heeft geïmplementeerd en op sommige onderwerpen ook verder gaat dan de richtlijn vereist, is de rechtbank thans van oordeel dat, anders dan de Afdeling heeft geoordeeld in haar uitspraak van 26 april 2013 (ECLI:NL:RVS:2013:BZ9024) ten aanzien van de bepaling van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder e en f, Vw (oud), de Gezinsherenigingsrichtlijn ook van toepassing is op de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, tweede lid, Vw of een mvv als bedoeld in artikel 29, vierde lid, Vw. Ingevolge artikel 3, tweede lid, aanhef en onder c, van de Gezinsherenigingsrichtlijn, is de richtlijn niet van toepassing indien de gezinshereniger toestemming heeft in een lidstaat te verblijven uit hoofde van subsidiaire vormen van bescherming. Uit de toelichting door verweerder volgt dat, hoewel de Gezinsherenigingsrichtlijn dat niet vereist, de wetgever ervoor heeft gekozen de bepalingen van artikel 29, tweede en vierde lid, Vw op dezelfde wijze toe te passen op gezinsherenigers die in het bezit zijn van een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, Vw (subsidiaire bescherming). Zoals volgt uit onder meer het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 7 november 2013, C-313/12, Romeo (ECLI:EU:C:2013:718) zijn daarmee de bepalingen van de Gezinsherenigingsrichtlijn ook rechtstreeks en onvoorwaardelijk toepasselijk op deze interne situatie (vgl. de uitspraak van de Afdeling van 17 december 2014, ECLI:NL:RVS:2014:4650). Anders dan de Afdeling heeft overwogen in haar uitspraak van 23 januari 2013 (ECLI:NL:RVS:2013:BZ0424), is de rechtbank daarom thans van oordeel dat de Gezinsherengingsrichtlijn ook van toepassing is indien de gezinshereniger in het bezit is van een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, Vw. Er is geen grond voor het oordeel dat de toepassing van de drie maandentermijn, als bedoeld in artikel 29, tweede en vierde lid, Vw in de situatie van eiseres strijdig is met doel van de Gezinsherenigingsrichtlijn of dat daardoor het nuttig effect aan de richtlijn wordt onthouden, reeds omdat de Gezinsherenigingsrichtlijn zelf het in artikel 12, eerste lid, mogelijk maakt om de eis te stellen dat het verzoek om gezinshereniging binnen een termijn van drie maanden na de toekenning van de vluchtelingenstatus wordt gedaan. Indien aan dat vereiste niet wordt voldaan, kunnen de lidstaten eisen dat wordt voldaan aan de voorwaarden van artikel 7, eerste lid, van de Gezinsherengingsrichtlijn, onder meer het beschikken over voldoende stabiele en regelmatige inkomsten. Vertaald naar de Nederlandse situatie betekent dit dat de gezinshereniger een aanvraag kan indienen tot het verlenen van een verblijfsvergunning regulier, waarbij op grond van artikel 16, eerste lid, Vw onder meer als bijkomende voorwaarde geldt dat de vreemdeling of referent zelfstandig en duurzaam beschikt over voldoende middelen van bestaan.

Rechters

• J. van der Kluit

Advocaten

• A. van Driel

Partijen

• [eiseres]

  eiseres · onbekend

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.