ECLI:NL:RBDHA:2014:8924

Rechtbank Den Haag · 10-07-2014 · zaaknummer AWB 14/10763, 14/10849, 14/10848, 14/1084, 14/10852, 14/10818, 14,10854, 14/10802, 14/10851, 14/10829, 14/15027, 14/15082, 14/15083, 14/15084

Inhoudsindicatie

Wet dwangsom, verzoek om een bestuurlijk rechtsoordeel, Wav Eisers (werknemers en enkele eigenaren van Chinese Horecagelegenheden in Nederland) hebben beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op hun verzoek van 24 februari 2014 om een bestuurlijk oordeel aan de Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV). In dit verzoek hebben eisers onder meer verzocht om vrijstelling van de verplichting voor de werkgevers om ten behoeve van de werknemers een tewerkstellingsvergunning (twv) te verkrijgen in verband met de door hen gestelde aanscherping van de Wet arbeid vreemdelingen(Wav) met ingang van 1 januari 2014. De rechtbank beoordeelt allereerst of het verzoek van eisers moet worden aangemerkt als een aanvraag in de zin van artikel 1:3, derde lid, van de Awb waarop verweerder een besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, Awb, dient te nemen. De rechtbank verwijst in dit verband naar de uitspraak van de Afdeling van 8 juli 2009 (nr. 200805508/1/M2) waarin de Afdeling heeft geoordeeld dat een bestuurlijk rechtsoordeel in beginsel geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb is. In uitzonderingssituaties moet echter een bestuurlijk rechtsoordeel, ondanks het ontbreken van rechtsgevolg, als besluit worden aangemerkt. Daarvoor is in ieder geval vereist dat het voor betrokkenen onevenredig bezwarend is om het geschil over de interpretatie van de betrokken rechtsregels via een beroepsprocedure over een daadwerkelijk besluit, met name betreffende handhaving of vergunningverlening, bij de bestuursrechter aan de orde te stellen. De rechtbank stelt vast dat in het schrijven van 24 februari 2014 primair is verzocht dat het UWV een standpunt inneemt op de stelling van eisers dat zij van een tewerkstellingsvergunning zijn vrijgesteld. De rechtbank kenmerkt dit verzoek, gezien haar algemene en categorale aard over de toepassing van de Wav, als een verzoek om een bestuurlijk rechtsoordeel. Feitelijk wordt gevraagd mede te delen dat een bepaalde activiteit niet onder de vergunningsplicht valt. Een zodanig oordeel valt naar het oordeel van de rechtbank niet als besluit aan te merken. Indien er onzekerheid bestaat over de vraag of voor de uit te voeren werkzaamheden ten behoeven van zijn werknemers tewerkstellingsvergunningen zijn vereist, is het indienen van een aanvraag voor een tewerkstellingsvergunning dan wel een gecombineerde vergunning voor verblijf en arbeid (GVVA), de aangewezen weg om daar uitsluitsel over te verkrijgen en desgewenst het oordeel van de rechter daarover in te roepen. Dat hieraan kosten zijn verbonden en hier tijd mee is gemoeid, zoals bij iedere vergunningaanvraag, maakt nog niet dat sprake is van een onevenredig bezwarende weg. Dat sommige eisers langere tijd in onzekerheid zullen verkeren, overtuigt de rechtbank evenmin. De rechtbank is van oordeel dat, nu via de weg van het aanvragen van een vergunning de rechtsbescherming deugdelijk is gewaarborgd en geen sprake is van onevenredig bezwarende omstandigheden bij het volgen van die weg, dit leidt tot het oordeel dat het gevraagde bestuurlijk rechtsoordeel in dit geval niet met een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid van de Awb kan worden gelijk gesteld. Mitsdien is geen beslistermijn gaan lopen en is er geen sprake van het niet tijdig beslissen op een aanvraag. Nu er geen voor beroep vatbare beslissing is, is de rechtbank niet bevoegd.

Rechters

• M.P. de Valk

Advocaten

• P.J. Schüller

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

• [eiseres]

  eiseres · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.