ECLI:NL:RBDHA:2014:14175
Rechtbank Den Haag · 13-10-2014 · zaaknummer AWB 14/21941 & 14/21939
Inhoudsindicatie
toegangsweigering; artikel 6 Vw; De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat de verdere toegangsweigering (een vorm van) vrijheidsontneming inhoudt. De beslissing om de verdere toegang te weigeren, heeft immers op zichzelf niet tot gevolg dat de vreemdeling zijn vrijheid wordt ontnomen. Artikel 6 Handvest en artikel 5 EVRM en de daarop gebaseerde jurisprudentie zijn reeds daarom niet van toepassing op de weigering van verdere toegang ex artikel 3 Vw. Dat in de praktijk een besluit tot verdere toegangsweigering doorgaans wordt gevolgd door een besluit tot oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel en dat deze maatregel dient om verdere toegangsweigering feitelijk te effectueren, maakt dat niet anders. Nu de beslissing tot weigering van verdere toegang niet gelijk is te stellen aan de oplegging van een vrijheidsontnemende maatregel, wordt eiser evenmin gevolgd in zijn stelling dat sprake is van dubbele detentie, noch in zijn stelling dat sprake is van een oplegging van een maatregel tot vrijheidsontneming die contra legem is en strijdig met artikel 15 Grondwet. […] Eiser voert verder aan dat de vrijheidsontnemende maatregel in strijd is met artikel 7 van de Opvangrichtlijn. Hiertoe stelt eiser dat artikel 7, derde lid, van die richtlijn de mogelijkheid biedt om een asielzoeker te detineren, maar dat dit dan wel overeenkomstig de nationale wetgeving dient te zijn. Artikel 6 Vw kan die grondslag niet zijn, omdat daarin de bewaring is opgehangen aan de weigering van de toegang en niet de verdere toegang. De rechtbank oordeelt dat in de parlementaire geschiedenis van het huidige artikel 6 Vw geen aanwijzing is te vinden dat deze vrijheidsontnemende maatregel niet kan worden opgelegd aan vreemdelingen aan wie de verdere toegang is geweigerd. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat in de Memorie van Toelichting (TK, 1998-1999, 26 732, nr. 3) bij artikel 6 is opgenomen dat in het ‘voorliggende artikel duidelijker tot uitdrukking [komt] dat de mogelijkheid om een vrijheidsbeperkende en -ontnemende maatregel op te leggen mogelijk is in alle gevallen waarin de toegang is geweigerd en de vreemdeling Nederland niet onmiddellijk verlaat.’ Hieruit blijkt naar het oordeel van de rechtbank veeleer dat het de uitdrukkelijke bedoeling is geweest van de wetgever het mogelijk te maken de vrijheidsontnemende maatregel in beginsel steeds op te leggen aan vreemdelingen aan wie de toegang is geweigerd, behoudens uitzonderingen. Dat in het verleden, vóór de invoering van de huidige Vw, de wetgever zich op het standpunt stelde dat de mogelijkheid tot het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel van asielzoekers mogelijk was, ten aanzien van wie ‘is vastgesteld dat hun relaas geen grond biedt voor de conclusie dat zij als vluchteling kunnen worden aangemerkt en dat zij derhalve ook niet voor toelating als zodanig in aanmerking komen’, maakt dit niet anders, nu de wettelijke bepaling waar destijds de vrijheidsontnemende maatregel op was gegrond, inmiddels is vervangen door het huidige artikel 6 Vw. […]
Rechters
Advocaten
In deze zaak is een overheidspartij. De openbare publicatie koppelt een advocaat niet aan een proceszijde. Daarom staat bij de advocaat geen label "overheid" of "beide partijen": die koppeling staat niet in de bron.
Partijen
[eiser]
eiser · onbekend
de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
verweerder · overheid
Overheidspartijen
de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
verweerder
Gemachtigden en juristen in deze zaak
In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.
Bron: openbaar gepubliceerde uitspraak van de Rechtspraak. Wij tonen alleen de metadata en de inhoudsindicatie zoals gepubliceerd; de volledige uitspraak lees je bij de bron. Klopt er iets niet of wilt u dit niet zo? Meld het via de contactpagina.