ECLI:NL:RBDHA:2013:15324
Rechtbank Den Haag · 13-11-2013 · zaaknummer AWB 13/17665
Inhoudsindicatie
Visumaanvraag, bevoegdheid, machtiging tot visumvertegenwoordiging: geen mandaat maar delegatie, melding bij Europese Commissie, algemene beginselen Unierecht, EU Handvest. Uit bilaterale overeenkomst blijkt dat de Nederlandse autoriteiten het Franse consulaat te Lagos hebben gemachtigd om beslissingen te nemen op visumaanvragen in Nigeria. De machtiging tot visumvertegenwoordiging is neergelegd in de “Note Verbale” van 19 april 2010 en die van 29 december 2010, waarin ook de bevoegdheidsverdeling is opgenomen, inclusief de toepasselijke materiële en processuele regelgeving. Uit de Visumcode, met name uit – in Titel VI “Slotbepalingen” opgenomen – artikel 53 ervan, blijkt niet dat het niet melden van de vertegenwoordigingsregeling bij de Europese Commissie gevolgen heeft voor de geldigheid ervan. Dit blijkt ook overigens niet uit de Visumcode. De Visumcode biedt de mogelijkheid om de bevoegdheid tot het beslissen op visumaanvragen volledig over te dragen aan een andere lidstaat. Van deze mogelijkheid is gebruik gemaakt. Het Franse consulaat is gemachtigd om, na onderzoek van de aanvraag, de visumaanvraag zelf af te wijzen. Gelet hierop kan eiseres niet in haar stelling worden gevolgd dat in dit geval sprake zou zijn van mandaat. De bevoegdheid om op in Nigeria ingediende visumaanvragen te beslissen is gedelegeerd aan het Franse consulaat. Op grond van artikel 32, derde lid, van de Visumcode brengt dit met zich dat de Franse autoriteiten bevoegd zijn om te beslissen op het bezwaar van eiseres. Verweerder heeft zich daarom terecht onbevoegd verklaard om op het bezwaar van eiseres te beslissen. Eiseres voert verder aan dat zij ook in Frankrijk rechtsmiddelen heeft aangewend, dat zij in Frankrijk geen gefinancierde rechtsbijstand heeft en dat aan die procedure hoge kosten verbonden zijn. Daarnaast uit eiseres haar ongenoegen over de procedure aldaar. Verder beroept eiseres zich op algemene beginselen van het Unierecht en op bepalingen van het EU Handvest. Uit het vorenstaande blijkt dat eiseres de afwijzing van haar visumaanvraag niet kan aanvechten in Nederland. Zij kan alleen rechtsmiddelen aanwenden in Frankrijk. Dat brengt met zich dat zij haar kritiek op de rechtsbescherming desgewenst in de procedure in Frankrijk aan de orde kan stellen. De Nederlandse rechter is niet bevoegd hierover te oordelen. Voor zover hier van belang is sprake van een duidelijke regeling in de Visumcode omtrent de vertegenwoordiging. Er is geen sprake van tot prejudiciële verwijzing nopende twijfel.
Rechters
Advocaten
In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.
In deze zaak is een overheidspartij. De openbare publicatie koppelt een advocaat niet aan een proceszijde. Daarom staat bij de advocaat geen label "overheid" of "beide partijen": die koppeling staat niet in de bron.
Partijen
[eiseres]
eiseres · onbekend
de minister van Buitenlandse Zaken
verweerder · overheid
Overheidspartijen
de minister van Buitenlandse Zaken
verweerder
Gemachtigden en juristen in deze zaak
In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.
Bron: openbaar gepubliceerde uitspraak van de Rechtspraak. Wij tonen alleen de metadata en de inhoudsindicatie zoals gepubliceerd; de volledige uitspraak lees je bij de bron. Klopt er iets niet of wilt u dit niet zo? Meld het via de contactpagina.