ECLI:NL:RBASS:2006:AY5644

Rechtbank Assen · 12-07-2006 · zaaknummer 53317 - HA ZA 05-603

Inhoudsindicatie

Baiingsleer van overeenkomstige toepassing bij detachering. Na een met de uitlener geregelde ontbinding kan niet nogmaals op dezelfde grondslag gevorderd worden van de inlener. Betrokkene was in dienst van X en gedetacheerd bij de kliniek X waarvan de Staat der Nederlanden eigenaresse en exploitant is. Overeengekomen was dat de arbeidsovereenkomst onlosmakelijk deel uitmaakt van de detachering en dat de Staat de uitlener vrijwaart voor alle gevolgen in verband met de detachering (financiële en arbeidsrechtelijke) en dat de detachering eindigt in geval de arbeidsovereenkomst eindigt. Er ontstaat een arbeidsconflict waarbij een van de directeuren van de kliniek een leidende rol speelt als leider van een op betrokkene gericht onderzoek. Tussen de uitlener en betrokkene wordt een ‘geregelde ontbinding’ overeengekomen. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens ‘verandering van omstandigheden’, onder toekenning aan betrokkene van een vergoeding ten laste van uitlener. Betrokkene start een civiele procedure tegen de directeur en de Staat. Hij eist een hoofdelijke veroordeling tot betaling van een schadevergoeding en een openbare rehabilitatie wegens onrechtmatig handelen. Het onrechtmatig handelen heeft volgens betrokkene onder meer als voorzienbaar gevolg gehad dat zijn positie als coördinerend hoofdbehandelaar onhoudbaar werd. Volgens betrokkene was dit gevolg beoogd bij de aanvang van het onderzoek. De rechtbank oordeelt als volgt. De directeur heeft gehandeld als orgaan van de Staat. Zijn handelen kan hem niet persoonlijk worden toegerekend nu dit bleef binnen de grenzen van zijn taak en de daaraan verbonden bevoegdheden, terwijl dit niet met een kennelijk vooropgezette oneigenlijke bedoeling werd verricht dan wel anderszins getuigde van een niet te goeder trouw mogen menen dat er voldoende feitelijke en juridische grondslag voor het handelen aanwezig was. Voor de aansprakelijkheid van de staat geldt het volgende. Toekenning van een ontbindingsvergoeding berust op een billijkheidsoordeel van de rechter. De rechter moet alle voor dit oordeel relevante omstandigheden meewegen bij de beslissing of een dergelijke vergoeding wordt toegekend en bij de beslissing hoe hoog een toe te kennen vergoeding moet zijn. Partijen kunnen daartoe alle omstandigheden die zij relevant achten tegenover de rechter naar voren brengen. Als de rechter in het vonnis waarin de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden niet aangeeft dat hij bepaalde aangevoerde omstandigheden niet heeft meegewogen, dan moet er vanuit worden gegaan dat die rechter alle voor de ontbindingsvergoeding aangevoerde relevante omstandigheden heeft meegewogen, ook al is dit feitelijk niet het geval door buiten de rechter om gemaakte keuze van partijen om juist niet alle omstandigheden aan die rechter voor te leggen; hetgeen kenmerkend is voor geregelde ontbindingen. Als mee te wegen relevante omstandigheden gelden zonder twijfel de door betrokkene verweten handelingen. Betrokkene geeft zelf al aan dat deze rechtstreeks in verband staan met de beëindiging. Onder de omstandigheden van het geval, een onlosmakelijk verbonden arbeids- en detacheringsovereenkomst, is er geen goede grond om de Baijingsleer (o.a. HR 24 oktober 1997, NJ 1998/257, en HR 1 maart 2002, NJ 2003/210) niet van overeenkomstige toepassing te achten. Dat heeft tot gevolg dat in de door de kantonrechter toegekende vergoeding reeds alle omstandigheden geacht worden te zijn verdisconteerd, ook waar deze gelden in de verhouding tussen betrokkene en de Staat, zodat er geen ruimte is voor toewijzing van de onderhavige vordering tegen de Staat.

Rechters

• A.H.J. Lennaerts
• B. van den Bosch
• P.J. Duinkerken

Advocaten

• G.W. Brouwer
• H.J. de Ruijter
• R.A.A. Geene
• W. Heemskerk

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.