ECLI:NL:RBAMS:2012:BY8698

Rechtbank Amsterdam · 05-12-2012 · zaaknummer AWB 12/1322 WWB en AWB 12/1336 WWB

Inhoudsindicatie

Eisers ontvangen een bijstandsuitkering. Zij werken sinds 2000 als vrijwilliger en ontvangen in het kader daarvan een trajectvergoeding. Verweerder heeft op 25 oktober 2011 de beleidsregels inzake de afbouw van trajectvergoedingen gewijzigd omdat de overheid bezuinigt op het budget voor re-integratie. Volgens dit gewijzigde beleid worden trajectvergoedingen beëindigd per 1 november 2011. In geschil is de stopzetting van de trajectvergoedingen per 1 januari 2012. Tussen partijen is niet in geschil dat eisers niet voldoen aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor een reiskostenvergoeding van € 20,- per maand. Rb.: Het standpunt van verweerder dat het aangaan van financiële verplichtingen tot het risico van eisers behoort wordt door de Rb. onderschreven, maar daarmee is niet gezegd dat de overgangstermijn van twee maanden in het geval van eisers toereikend is te achten. De Rb. is met eisers van oordeel dat het rechtszekerheidsbeginsel in dit geval vergt dat eisers een langere overgangstermijn wordt gegund dan thans het geval is. De Rb. betrekt in haar oordeel de lange periode dat eisers deze vergoeding hebben ontvangen, alsmede de omstandigheid dat het hier om een dubbele vergoeding gaat en de omstandigheid dat tegenover deze vergoedingen geen kosten stonden. Bovendien betreft het een aanzienlijk bedrag, zeker wanneer dit bedrag (circa € 125 per maand) wordt afgezet tegen de hoogte van de bijstandsuitkering die eisers ontvangen. De Rb. acht voorts aannemelijk dat eisers niet in staat zijn om op korte termijn maatregelen te treffen om deze terugval in hun inkomen op te vangen. De Rb. gaat er namelijk van uit dat eisers een gering arbeidsmarktperspectief hebben, gezien de lange periode dat zij al in de bijstand zitten. Het is dan ook niet aannemelijk dat zij op korte termijn door middel van werkaanvaarding meer inkomsten kunnen verwerven dan thans het geval is. Voorts acht de Rb. aannemelijk dat eisers door de stopzetting van de beide vergoedingen in financiële problemen zijn geraakt. Eisers beschikken immers slechts over een inkomen op minimumniveau en zij moeten nog geruime tijd maandelijks een aanzienlijk bedrag aflossen. Strijd met het in art. 7:12 van de Awb neergelegde motiveringsbeginsel. Gegrond beroep. De Rb. ziet af om het geschil finaal te beslechten omdat er meerdere oplossingen denkbaar zijn om de terugval in het inkomen te compenseren. Met het oog op de nieuw te nemen beslissing op bezwaar overweegt de Rb. dat als verweerder eisers allebei een overgangstermijn van 6 maanden gunt, die beslissing de rechterlijke toets zal kunnen doorstaan, ook als acht geslagen wordt op de rechtspraak inzake de ontneming van het eigendom, waarop eisers zich hebben beroepen. De Rb. verwijst naar de uitspraak van het Gerechtshof ’s-Gravenhage van 5 juni 2012 (LJN: BW7457, JWWB 2012, 117, NJF 2012, 326, RSV 2012, 184 (Intrekkingswet WWIK), red.). Voorts zal verweerder een beslissing dienen te nemen op de verzoeken tot vergoeding van de proceskosten in bezwaar en de verzoeken om schadevergoeding.

Rechters

• L.H. Waller

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [eiser]

  eiser · onbekend

• [eiseres]

  eiseres · onbekend

• het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam

  verweerder · overheid

Overheidspartijen

• het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam

  verweerder

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.