ECLI:NL:GHARN:2007:BC5316

Gerechtshof Arnhem · 18-12-2007 · zaaknummer 2005/790

Inhoudsindicatie

Zelfs wanneer ervan wordt uitgegaan dat [geïntimeerden], wanneer zij in 1996 bij de Gemeente een onderzoek zouden hebben ingesteld naar de planologische mogelijkheden, inzage zouden hebben kunnen krijgen in de kaart “bestaande toestand” – het wordt door hen gemotiveerd betwist – heeft het volgende te gelden. Dan hadden zij kunnen zien dat het bouwwerk op de relevante peildatum was aangemerkt als burgerbebouwing. Als burgerbebouwing was het bouwwerk in 1996 ook nog te beschouwen, toen het immers in gebruik was als vakantiewoning. De vraag is dan of [geïntimeerden] in 1996 op basis van het gegeven dat het bouwwerk op de relevante peildatum was aangemerkt als burgerbebouwing in samenhang met het bepaalde in artikel 5 lid 3 van de Planvoorschriften en plankaart 4 hadden moeten ontdekken dat op grond van het overgangsrecht op het perceel een geheel nieuwe woning voor permanente bewoning mocht worden gebouwd. Daarvoor zouden zij dan in ieder geval hebben moeten weten dat ten tijde van de ter visielegging van het ontwerpplan het bouwwerk werd beschouwd als woning en niet als “bouwwerk voor recreatiedoeleinden”. Ingevolge artikel 5 lid 1 van de Planvoorschriften mogen op het moment van ter visielegging van het ontwerpplan bestaande bouwwerken immers alleen binnen hun eigen categorie worden aangepast. Omdat niet kan worden aangenomen dat [geïntimeerden] hiervan uit eigen wetenschap op de hoogte waren, hadden zij hierover informatie moeten krijgen van [appellant]. Daaromtrent is door [appellant] echter niets gesteld. De door mevrouw [appellant] ter comparitie in eerste aanleg afgelegde verklaring die erop neerkomt dat zij aan de makelaars tijdens de taxatie heeft gezegd dat zij dacht dat er waarschijnlijk een bouwbestemming op de woning zat, althans dat het ging om een huis dat permanent bewoond mocht worden, biedt daarvoor ook geen aanknopingspunten. Dit zou slechts anders kunnen zijn geweest indien mevrouw [appellant] de makelaars indertijd expliciet zou hebben medegedeeld dat de woning omstreeks 1977/1978 enige jaren permanent bewoond is geweest. Maar ook in dat geval kan niet uit het oog worden verloren dat die permanente bewoning naderhand is gestaakt en dat men de woning is gaan gebruiken als vakantiewoning. In het kader van de overgangsrechtelijke bescherming, zowel voor bouwen als voor gebruik, geldt in het algemeen dat wanneer ervoor is gekozen de afwijking van het bestemmingsplan te verkleinen - bijvoorbeeld door, zoals hier, een met het bestemmingsplan strijdige burgerwoning in het buitengebied alleen nog te gebruiken als vakantiewoning – daarna niet meer met succes een beroep kan worden gedaan op overgangsrechtelijke bescherming ten aanzien van de opgegeven aanspraken. Tegen deze achtergrond moet het ervoor worden gehouden dat redelijk bekwame en redelijk handelende taxateurs in 1996 niet hadden kunnen ontdekken dat het Bestemmingsplan de mogelijkheid bood op het perceel een nieuwe woning te bouwen. Nu [appellant] voor het overige niets heeft aangevoerd waaruit kan volgen dat de taxateurs in 1996 hadden moeten ontdekken dat op grond van het Bestemmingsplan op het perceel [adres] een (nieuwe) woning zou mogen worden gebouwd, moet zijn vordering worden afgewezen. De in het incidenteel appel aangevoerde grieven II en V slagen aldus. Daarom behoeven de in het incidenteel appel aangevoerde grieven VI tot en met XIII geen bespreking meer en faalt de in het principaal appel aangevoerde grief.

Rechters

In deze uitspraak zijn geen namen van rechters gepubliceerd.

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [appellant]

  appellant · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.