ECLI:NL:GHAMS:2007:BB9630

Gerechtshof Amsterdam · 23-10-2007 · zaaknummer 2007/402

Inhoudsindicatie

Waar onder nieuw recht de hoofdregel omtrent de appellabiliteit van tussenvonnissen is veranderd (van ‘wel appellabel tenzij uitgesloten’ naar ‘niet appellabel tenzij verlof’) blijkt uit voornoemde uitspraken dat de Hoge Raad voor de vraag in hoeverre niet-appellabele tussenbeslissingen toch appellabel worden omdat zij onderdeel zijn van een gedeeltelijk wel appellabele uitspraak, direct aansluit bij zijn onder oud recht ontwikkelde rechtspraak. Op grond daarvan moet worden aangenomen dat de in voorgaand citaat onder (b) aangeduide regel ook onder nieuw recht zijn gelding heeft behouden. Gelet op de inhoud van de grieven – die ook volgens [appellante], vgl. haar appeldagvaarding, p. 3, eerste volle alinea, en het petitum, p. 10 – slechts gericht zijn tegen de beslissing ten aanzien van de vordering onder II, volgt daaruit dat het hoger beroep niet-ontvankelijk is. Waar het oordeel van de rechtbank over de vordering onder II nog steeds een interlocutoir karakter heeft, kan [appellante] immers niet aan de werking van het appelverbod van art. 337 lid 2 Rv ontkomen door, na geappelleerd te hebben van het gehele vonnis, uitsluitend tegen het interlocutoire gedeelte daarvan grieven te richten. Een op die manier ingesteld appel moet worden gekwalificeerd als een oneigenlijk middel voor een niet-toegelaten beroep.

Rechters

In deze uitspraak zijn geen namen van rechters gepubliceerd.

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [appellante]

  appellante · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.