ECLI:NL:GHAMS:2002:AO5136

Gerechtshof Amsterdam · 06-11-2002 · zaaknummer 23-002266-02

Inhoudsindicatie

Het hof is van oordeel dat toedienen van tikken -voor zover het al tot het instrumentarium van de opvoeder moet worden gerekend- niet behoort te leiden tot disproportioneel pijn doen van mede aan zijn zorg toevertrouwde kinderen. In casu acht het hof de mate van pijn toebrengen -door het langdurig en stelselmatig karakter ervan- zodanig ernstig dat dit niet geacht kan worden binnen de heersende opvattingen van een acceptabel niveau van ouderlijke tuchtiging te vallen. Daarenboven is niet, dan wel in een zeer laat stadium - toen de verdachte al had besloten zich niet meer met de opvoeding te bemoeien - gezocht naar andere mogelijke methoden van opvoeding, terwijl de verdachte zelf het inzicht had dat het slaan van kinderen als een uiting van ouderlijke onmacht behoort worden gezien. Bij deze stand van zaken is, naar het oordeel van het hof, sprake van overschrijding van de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit. Dit moet ertoe leiden dat de verdachte een beroep op het ouderlijke tuchtigingsrecht dient te worden ontzegd (zie ook LJN AA7402).

Rechters

In deze uitspraak zijn geen namen van rechters gepubliceerd.

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Partijen

• [verdachte]

  verdachte · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.