ECLI:NL:GHAMS:2001:AB0775

Gerechtshof Amsterdam · 14-02-2001 · zaaknummer 00/293

Inhoudsindicatie

Belanghebbende drijft een internationale transportonderneming. Het kantoor van de onderneming is gevestigd op zijn woonadres in IJ. De vrachtauto’s van de onderneming staan opgesteld op een afgesloten terrein bij een Renaultgarage in S. De chauffeurs reizen gemiddeld eenmaal per week op eigen gelegenheid van hun woning naar het kantoor van belanghebbende. Daar ontvangen zij de opdrachtbevestigingen van klanten en worden aan hen vracht- en autopapieren overhandigd. Vanuit IJ. rijden de chauffeurs met eigen auto’s naar de Renaultgarage in S. De eigen auto wordt op het terrein van de garage geparkeerd. De chauffeur stapt vervolgens op een vrachtwagen en rijdt dan naar de plaats waar hij moet inladen; meestal is dat in het havengebied van Rotterdam. De opdrachten, voornamelijk in het buitenland, nemen gemiddeld een dag of vijf in beslag. In de meeste gevallen komt de chauffeur vrijdag weer terug. Hij parkeert dan de vrachtauto in S. en reist met zijn eigen auto terug naar IJ. Daar moet hij de vracht- en autopapieren en andere bescheiden weer inleveren bij belanghebbende. Vervolgens vertrekt de chauffeur naar huis. Soms komt een chauffeur in de loop van de week terug in de haven van Rotterdam om een nieuwe vracht op te halen. De chauffeur overnacht dan in de slaapcabine van zijn vrachtauto om de volgende morgen te kunnen vertrekken met een nieuwe vracht. Belanghebbende verstrekt aan haar chauffeurs vergoedingen voor verblijfkosten op grond van de Cao. De Cao maakt onderscheid tussen vergoedingen voor eendaagse ritten en die voor meerdaagse ritten. Bij meerdaagse reizen worden hogere vergoedingen betaald dan bij eendaagse ritten. Op 4 november 1993 is een convenant gesloten tussen de werkgeversorganisaties in het beroepsgoederenvervoer en de belastingdienst over de fiscale behandeling van de Cao-vergoedingen. Het convenant maakt overeenkomstig de Cao onderscheid tussen vergoedingen bij eendaagse ritten en vergoedingen bij meerdaagse ritten. De inspecteur gaat ervan uit dat de haven van Rotterdam als de standplaats van de chauffeurs geldt en concludeert tot een groter aantal eendaagse ritten dan het aantal dat belanghebbende, die S. aanmerkt als standplaats, heeft gehanteerd. In geschil is of de door belanghebbende betaalde vergoedingen voor verblijfkosten wettelijk vrijgesteld zijn van loonheffing. Het Hof is van oordeel dat de chauffeurs van belanghebbende die gedurende de vijf dagen dat zij van huis zijn omwille van de uitoefening van hun dienstbetrekking extra kosten maken voor maaltijden, overige consumpties en diverse kleine uitgaven verbonden aan de uitoefening van de dienstbetrekking (verblijfkosten) en dat dergelijke verblijfkosten kwalificeren als kosten tot verwerving van het loon en onbelast vergoed kunnen worden. Voorts is het Hof van oordeel dat er geen noemenswaardig verschil bestaat in de redelijkerwijs te maken verblijfkosten van chauffeurs die vijf dagen lang onderweg zijn in het buitenland en de verblijfkosten van de chauffeurs van belanghebbende die een-, twee- of driedaagse reizen naar het buitenland maken. Als de vergoeding van de verblijfkosten van de eerste categorie chauffeurs niet bovenmatig is, geldt dat ook voor die van de andere chauffeurs. Belanghebbende behoeft bij het vergoeden van verblijfkosten dus niet om fiscale reden onderscheid te maken tussen deze twee categorieën werknemers. In het midden kan blijven of de cao hem daartoe verplicht.

Rechters

In deze uitspraak zijn geen namen van rechters gepubliceerd.

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.