ECLI:NL:CRVB:2020:1517

Centrale Raad van Beroep · 16-07-2020 · zaaknummer 19/4009 AW

Inhoudsindicatie

1) Bij bestreden besluit 1 heeft de korpschef ten onrechte aan appellante medegedeeld dat er geen sprake is van het verbeuren van enige dwangsom als bedoeld in de uitspraak van 18 augustus 2017. Naar het oordeel van de Raad kon bij de korpschef dan ook geen misverstand bestaan binnen welke termijn een beslissing op bezwaar moest worden genomen en wat de consequenties zouden zijn van het overschrijden van de in die uitspraak gestelde termijn van twee weken. De korpschef heeft eerst op 4 mei 2018 een beslissing op bezwaar genomen en de gestelde termijn met ruim 34 weken overschreden. Dit brengt met zich dat de maximale dwangsom van € 15.000,- is verbeurd. 2) Bestreden besluit 2 is niet automatisch aangemaakt en het bevat een motivering waarom de korpschef nog steeds van oordeel is dat de buitenbehandelingstelling moet worden gehandhaafd. Dat die motivering als onjuist beoordeeld is, maakt niet dat reeds daarom sprake is van misbruik van recht. De rechtbank is terecht tot het oordeel gekomen dat de dwangsom van € 37.500,- niet is verschuldigd. 3) Geen bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 2, derde lid, van het Bpb. Voor toekenning van een andere dan de forfaitaire proceskostenvergoeding heeft de rechtbank terecht geen aanleiding gezien. 4) In dit geval kan niet worden gesproken van samenhangende zaken, omdat niet is voldaan aan de voorwaarde dat de werkzaamheden in elk van de zaken nagenoeg identiek zijn. Het onderwerp van de betreffende besluiten en de daartegen aangevoerde gronden zijn immers verschillend van aard. Dit betekent dat de rechtbank voor het verschijnen ter zitting drie punten had moeten toekennen in plaats van één.

Rechters

• H. Lagas

Advocaten

• S.A.J.T. Hoogendoorn

Partijen

• [appellante]

  appellante · onbekend

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.