ECLI:NL:CRVB:2012:BW5885

Centrale Raad van Beroep · 16-05-2012 · zaaknummer 10-2253 WIA

Inhoudsindicatie

Afwijzing aanvraag voor vergoeding van de kosten van de SpeechEasy (hulpmiddel tegen stotteren) als werkvoorziening op grond van art. 35, lid 1 Wet WIA. Raad: De Raad stelt voorop dat appellant in redelijkheid tot de als beleid te kwalificeren vaste gedragslijn heeft kunnen komen. Mede gelet op art. 2, lid 3 van het Reïntegratiebesluit, waaruit volgt dat een voorziening te allen tijde adequaat moet zijn, kan appellant niet gehouden worden een voorziening te verlenen waarvan het nut en effect (nog) onvoldoende duidelijk is. Met het vaststellen dat op lange termijn onderzoek nodig is naar het gebruik van de SpeechEasy en de effecten daarvan op de spraak, heeft appellant de grenzen van een redelijke beleidsbepaling niet overschreden. Dat de gedragslijn geen uitsluitsel geeft over de duur van de ‘lange termijn’ en evenmin over de vraag of en wanneer onderzoek naar dat lange termijneffect plaatsvindt dan wel zal plaatsvinden, maakt het beleid evenmin onredelijk. Het voorgaande betekent dat het bestreden besluit in overeenstemming is met het door appellant gevoerde beleid. Naar het oordeel van de Raad had appellant echter gebruik moeten maken van zijn inherente afwijkingsbevoegdheid, nu, gelet op de bijzondere omstandigheden van dit geval, de gevolgen van het handelen overeenkomstig het beleid voor betrokkene onevenredig zijn in verhouding tot de met het beleid te dienen doelen. Uitgangspunt van het beleid is dat op lange termijn onderzoek nodig is om na te gaan wat de effecten op de spraak zijn van antistotterapparatuur als de SpeechEasy. Dit onderzoek wordt niet door of in opdracht van appellant verricht. Het is niet bekend of en wanneer en door wie onderzoek naar de effecten op lange termijn plaats zal vinden. Evenmin is duidelijk wat onder de duur van de ‘lange termijn’ moet worden verstaan. Dit betekent dat op grond van het beleid aanvragen als de onderhavige moeten leiden tot een afwijzing. Anderzijds heeft de bezwaarverzekeringsarts in zijn aan het bestreden besluit ten grondslag liggend rapport vastgesteld dat het gebruik van de SpeechEasy bij betrokkene heeft geleid tot een aanmerkelijke vermindering van de structurele functionele beperkingen, die betrokkene in de communicatie op zijn werk ondervindt als gevolg van het stotteren. Tussen partijen is verder niet in geschil, zoals ook de door betrokkene overgelegde gegevens van zijn werkgever bevestigen, dat het gebruik van de SpeechEasy in zijn geval heeft geleid tot herstel van de mogelijkheid tot het verrichten van arbeid als bedoeld in art. 35, lid 1 van de Wet WIA en in die zin past in de re-integratiedoelstelling van dit artikel. Van dit nuttig effect was nog sprake ten tijde van het bestreden besluit, ruim twee jaar na de aanschaf. Nu enerzijds het beleid geen uitsluitsel geeft wat onder de duur van de ‘lange termijn’ moet worden verstaan en anderzijds in het geval van betrokkene het nut en effect van het gebruik van de SpeechEasy tenminste voor ruime twee jaar voldoende duidelijk is geworden, moet de SpeechEasy onder deze omstandigheden voor betrokkene worden beschouwd als een adequate en specifieke werkvoorziening als bedoeld in art. 35 van de Wet WIA. Ten onrechte heeft appellant deze omstandigheden niet meegenomen in het kader van de heroverweging van het bezwaar. De Raad stelt vast dat appellant door geen gebruik te maken van zijn inherente afwijkingsbevoegdheid heeft gehandeld in strijd met art. 4:84 Awb. Aangevallen uitspraak bevestigd.

Rechters

• J. Riphagen
• J.J.T. van den Corput

Advocaten

In deze uitspraak zijn geen advocaten of gemachtigden met naam genoemd.

Gemachtigden en juristen in deze zaak

In deze uitspraak zijn geen gemachtigden of juristen met naam genoemd.