Gepubliceerde uitspraken

De maximumemissieniveaus van filtersigaretten moeten worden gemeten volgens de ISO-methoden uit de Europese Tabaksrichtlijn (richtlijn 2014/40/EU). Dit volgt uit de beantwoording van prejudiciële vragen door het Hof van Justitie van de Europese Unie (ECLI:EU:C:2026:327). De Stichting Rookpreventie Jeugd had de NVWA verzocht om de maximumemissieniveaus te meten met andere methoden dan de voorgeschreven ISO-meetmethoden. De ISO-meetmethoden zouden het beoogd gebruik van een sigaret volgens de Stichting onvoldoende benaderen, omdat die methoden er geen rekening mee houden dat de minuscule gaatjes in het filter van een sigaret in de praktijk worden afgesloten door de vingers en lippen van de roker. Hierdoor inhaleert die roker gehalten aan teer, nicotine en koolmonoxide die aanzienlijk hoger liggen dan de in Tabaksrichtlijn vastgestelde maximumemissieniveaus. De NVWA wees het handhavingsverzoek af, omdat zij van mening was dat een andere meetmethode niet was toegestaan, maar kreeg in beroep de opdracht van de rechtbank toch tot handhaving over te gaan. Uit de beantwoording van de prejudiciële vragen door het Hof van Justitie volgt dat de Stichting zich niet kan beroepen op andere meetmethoden dan de in de richtlijn voorgeschreven ISO-meetmethoden. De opdracht van de rechtbank aan de NVWA om over te gaan tot handhaven was dan ook onterecht. Het College vernietigt daarom de uitspraak van de rechtbank.

De FIOD heeft een dataroom ingericht waarin alle gegevens zijn opgenomen waaruit het onderzoeksteam heeft geput. De verdediging heeft gevraagd om toegang op afstand tot een dataroom en om verstrekking van de data uit de dataroom. De rechter-commissaris neemt op grond van de onderbouwde stelling van de officieren aan dat het verlenen van toegang op afstand tot de applicatie waarin de in dit onderzoek verzamelde data zijn opgeslagen (FTK / AdLab) niet mogelijk is zonder dat dit serieuze risico’s oplevert voor de waarborging van de veiligheid en de vertrouwelijkheid van deze gegevens. Het systeem van art. 34 Sv schrijft een getrapte volgorde voor: eerst inzien, dan verstrekken. Uit de eerste twee leden van dit artikel volgt dat eerst (gemotiveerd) om inzage in een of meer specifieke documenten moet worden gevraagd. De eerste stap is ten gunste van de verdediging overgeslagen, zij heeft door openstelling van de dataroom direct inzage verkregen in alle data waaruit het onderzoeksteam heeft geput. De volgende stap is dat de verdediging (mede) aan de hand van de kennis die zij bij de inzage heeft opgedaan een verzoek tot verstrekking van bepaalde stukken doet. Het verlenen van digitale toegang op afstand komt neer op het in een klap verstrekken van alle data, zonder dat daarvoor enige onderbouwing is gegeven. Toewijzing van het verzoek om toegang op afstand tot alle data staat dus ook op gespannen voet met de wettelijke regeling. Het verzoek om digitale toegang wordt op deze twee gronden afgewezen. De praktische bezwaren van de verdediging wegen daar niet tegen op. Uit het verzoek kan niet worden afgeleid dat een zinvolle inzage door de verdediging niet mogelijk is zonder digitale toegang op afstand.

Prejudiciële verwijzing over de uitleg van de artikelen 3 en 4 van richtlijn 2014/40/EU (tabaksrichtlijn). Naar het oordeel van het College zijn de artikelen 3 en 4 van de richtlijn nog niet op alle punten duidelijk, ook niet met inachtneming van het eerdere arrest van het Hof van Justitie in deze zaak. Daarom kan niet met zekerheid worden vastgesteld of sprake is van een overschrijding van de in de richtlijn vastgestelde maximumemissieniveaus.