Gepubliceerde uitspraken

-Deze uitspraak gaat over het verzoek van eisers om aan de milieuvergunningen van derde belanghebbenden nadere voorschriften te verbinden of deze geheel of gedeeltelijk in te trekken. Eisers wonen op het perceel gelegen tussen de twee varkenshouderijen van derde belanghebbenden en ervaren ernstige geurhinder. Het college heeft het verzoek afgewezen. Eisers zijn het hier niet mee eens. Zij voeren daartoe onder meer aan dat sprake is van onaanvaardbare geurhinder op grond waarvan het college de voorschriften van de milieuvergunningen van derde belanghebbenden moet wijzigen of de vergunningen in het geheel moet intrekken wegens strijd met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Volgens eisers moet het college zijn kosten voor de V-stacksberekeningen vergoeden, zijn er dwangsommen verbeurd en is de redelijke termijn overschreden. Eisers doet ook een verzoek om schadevergoeding wegens gederfd woongenot. De rechtbank heeft het bestreden besluit getoetst aan artikel 2.31 en artikel 2.33 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) en komt tot het oordeel dat het bestreden besluit in strijd is met het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel omdat het college helemaal niet heeft onderzocht of de voorschriften van de milieuvergunningen nog geactualiseerd moeten worden. Het beroep (zaaknummer AWB 25/3416) is dus gegrond. Het verzoek om schadevergoeding (zaaknummer AWB 26/1831) wijst de rechtbank af.

Verzoek om gehele of gedeeltelijke intrekking omgevingsvergunning, of verbinden van voorschriften daaraan, van pluimveehouderij vanwege geurhinder omwonenden. Omwonenden hebben onvoldoende aannemelijk gemaakt dat dit vereist is op grond van strijd met artikel 8 EVRM. Ten aanzien van één eiser heeft verweerder echter onvoldoende gemotiveerd dat geen sprake is van onaanvaardbare geurhinder als bedoeld in artikel 7af BuChw. Beroep van deze eiser gegrond, beroep van overige eisers ongegrond.

Achmea beoogt met haar vorderingen de buitenwerkingstelling van de algemeen verbindende voorschriften waarmee het stelsel van de contracteerruimte in de AWBZ in het leven is geroepen. De kern van het geschil wordt gevormd door de vraag of het stelsel van kostenbeheersing (met de contracteerruimten en de daarmee verbonden budgettaire plafonds) waarop de Aanwijzing en de gewraakte beleidsregel zijn gebaseerd, in algemene zin of door de wijze waarop het jegens Achmea wordt uitgevoerd onrechtmatig is doordat de zorgaanspraken van AWBZ-verzekerden daardoor worden beperkt of beknot. Aan de rechter komt op dit punt een volledige toetsing toe omdat deze zorgaanspraken een hard gegeven zijn. De Staat en de NZa hebben de vrijheid, en binnen de voor hen geldende kaders de plicht, om de kosten van de gezondheidszorg te beteugelen. Kostenbeheersing is een publieke, in de wetgeving verankerde taak. In de keuze van de (bestuurlijke en juridische) middelen zijn de betrokken overheidsorganen in hoge mate vrij. In dit opzicht past de rechter terughoudendheid. Maar de rechter kan wel steeds in volle omvang beoordelen of de zorgaanspraken op grond van de AWBZ gewaarborgd blijven. Het is aan Achmea om de feiten te stellen - en tegenover de betwisting daarvan door de Staat en de NZa in voldoende mate aannemelijk te maken - dat patiënten die bij haar verzekerd zijn of voor wie haar zorgkantoor werkzaam is, ondanks haar maximale inspanning niet de AWBZ-zorg kunnen krijgen waarop zij recht hebben. Binnen het beperkte kader van dit kort geding moet worden geoordeeld dat zij hierin niet is geslaagd. Dit leidt tot de conclusie dat binnen het beperkte kader van dit kort geding niet aannemelijk is geworden dat de contracteerruimte aanspraken van verzekerden frustreert. Alle vorderingen van Achmea worden derhalve afgewezen, met verwijzing van Achmea in de kosten van dit geding.