Gepubliceerde uitspraken

Bij besluit van 2 mei 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellanten] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellanten] hebben twee kinderen, [kind A] (geboren op [geboortedatum] 2017) en [kind B] (geboren op [geboortedatum] 2020). Beide kinderen hebben een ernstige vorm van een erfelijke botziekte, hereditaire multipele exostosen/multipele osteochondromen (HME/MO). Bij deze aandoening ontstaat vaak pijn door druk van goedaardige bottumoren op spieren, pezen en zenuwen. Daardoor moeten zij regelmatig geopereerd worden. Na een operatie zijn zij voor hun revalidatie tijdelijk afhankelijk van een rolstoel. [kind A] heeft een gehandicaptenparkeerkaart, omdat hij niet meer dan 100 meter kan lopen. Daarnaast heeft [kind A] autisme en gedragsproblemen. [kind A] zit op het speciaal onderwijs. [kind B] zit op het speciaal basisonderwijs. [appellanten] wonen met hun kinderen in een tweekamerwoning van 61 m2 op de derde verdieping. [appellanten] hebben op 23 februari 2023 een urgentieverklaring aangevraagd. In de aanvraag hebben zij toegelicht dat zij in hun gezin ernstige medische en psychische problemen hebben. Het college heeft de aanvraag afgewezen, omdat [appellanten] schulden hebben die niet zijn geregeld. Zij hebben een schuld van in totaal € 44.000,00. Ook hebben [appellanten] volgens het college een gezin gesticht zonder hiervoor passende woonruimte te hebben. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college de aanvraag mocht afwijzen.

Afwijzing urgentieaanvraag wegens medische problemen. Algemene afwijzingsgronden van toepassing. Urgentie kan dan uitsluitend met toepassing van de hardheidsclausule worden verleend. De gemeente kon in redelijkheid tot de conclusie komen dat de hardheidsclausule niet toepast hoefde te worden. Belang van de kinderen is onderkend en meegewogen. Besluit is niet onevenredig of onevenwichtig.

Niet volgen oordeel deskundige. De door de rechtbank geraadpleegde deskundige heeft niet voldoende inzichtelijk gemotiveerd dat niet kon worden volstaan met de door de verzekeringsartsen aangenomen urenbeperking van vier uur per dag en twintig uur per week. Nu de rechtbank ten onrechte de conclusie van de deskundige heeft gevolgd, slaagt het hoger beroep van het Uwv. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in zijn rapport van 20 november 2014 afdoende gemotiveerd dat met een urenbeperking van vier uur per dag en twintig uur per week voldoende tegemoet wordt gekomen aan de problematiek van betrokkene en dat voor een ruimere urenbeperking geen aanknopingspunten zijn te vinden. Anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, heeft het Uwv hiermee het door de rechtbank op dit punt geconstateerde gebrek hersteld. Ten aanzien van het incidentele hoger beroep van betrokkene wordt overwogen dat van de belastbaarheid van betrokkene, zoals vastgelegd in de FML van 21 november 2014, moet worden uitgegaan. Geen aanleiding om die FML voor te leggen aan de door de rechtbank benoemde deskundige of aan een door de Raad te benoemen deskundige. Geen aanknopingspunten dat de in beroep voorgehouden functies ongeschikt zijn voor betrokkene.